Draadje

Het begon zo onschuldig. Tijdens de lunch vroeg een collega of de tafelgenoten iets leuks gingen doen tijdens het Pinksterweekeinde. De een voor de ander had plannen. ‘Want als het nou inderdaad een beetje mooi weer wordt …’ Een collega hield zich wat afzijdig. ‘En, wat ga jij voor leuks doen’, vroeg mijn baas hem. ‘Niks’, was het antwoord. ‘Niks?’, grapte mijn baas: ‘Hoezo niks? Je hebt nota bene een extra dag vrij!’ ‘Daar ben ik niet zo blij mee’, zei mijn collega. ‘Ik lig namelijk in scheiding!’ Ineens stroomden de tranen over zijn wangen. Het was muisstil aan tafel. Wat kun je in vredesnaam op zo’n mededeling zeggen?! Hij herstelde zich snel en veegde zijn gezicht af. Toen begon hij te vertellen. Dat hij zich de gelukkigste man op de wereld voelde. Een mooi huis, een leuke vrouw, lieve kinderen. Maar na 15 jaar had ze van het een op het andere moment gezegd dat er wat haar betreft iets mis was. En dat het diep zat. Ze probeerden therapie. Maar het kwam eigenlijk maar van een kant. Een paar weken geleden besloten ze de scheiding aan te vragen. Het viel niet mee. Ze waren geen vijanden, maar het blijft een gevoelige kwestie: spullen verdelen en afspraken maken over de kinderen. We lieten hem praten. En gingen uiteindelijk in een bedrukte stemming terug naar de afdeling. ‘Weet je’, zei mijn baas, ‘de helft van de huwelijken eindigt in een scheiding. Dat betekent bijna jij of ik! Je moet er niet aan denken!’ Geluk hangt soms aan een zijden draadje zonder dat je er erg in hebt. Ook als het draadje 15 jaar oud is.