Onzekerheid

Bij aanvang van de mantelzorgperiode had ik met mijn leidinggevenden afgesproken dat we naderhand zouden bepalen of ik vrije uren moest inleveren. Ik heb namelijk via mijn thuiswerkplek ’s avonds regelmatig nog even doorgewerkt. De op- en achtervang was goed geregeld en het werk heeft er in mijn beleving niet onder geleden. Tot mijn verbazing én schrik kreeg ik vanochtend een mail met het verzoek om drie verlofdagen in te leveren. Als reden werd opgegeven ‘gemiste uren en terugval in kwaliteit werkzaamheden’. Met name dat laatste viel hard. Ik kon me geen enkel voorbeeld voor de geest halen, maar blijkbaar hadden ze toch overlast ondervonden. En er mij natuurlijk niet lastig mee willen vallen tijdens de toch al zware periode. Toen ging de telefoon: een schaterende baas. Ik was erin getuind!! Vervolgens schrok hij dat ik het zo serieus had opgenomen. En was hij een beetje boos dat ik aan mezelf twijfelde. Daar was absoluut geen reden voor en daar moest ik mezelf toch bewust van zijn?! Hij snapte mijn toelichting wel, maar hief vermanend zijn vinger: ‘Meisje, meisje toch! Wees toch eens wat zelfbewuster!’ We hebben er uiteindelijk samen hartelijk om gelachen. Maar het lijkt me raadzaam dat hij voorlopig zijn rug in de gaten houdt. Heel goed!