Goed of slecht nieuws

Afgelopen maandag meldde mijn moeder zich dus keurig op afspraak bij de specialist. Het zit erop, de periode waarin haar schouder onbeweeglijk in de riemen wordt gehouden, lag achter haar. Nu zou de revalidatie snel volgen. Inderdaad, allemaal verleden tijd. Want de specialist was enthousiast! En tevreden. Maar neemt nog steeds geen enkel risico, met het oog op eerdere ervaringen. En dus werd ze naar huis gestuurd met twee weken verlenging. Nog twee weken volhouden! Even op de tanden bijten!! Hou voor ogen waar je het allemaal voor doet: minder of geen pijn en bewegingsvrijheid!!! Mooie woorden. Voor een gezond iemand is twee weken net zoveel als ‘volgende week vrijdag’. Waar heb je het dus over. Maar iemand die de (slapeloze) uren telt, heeft een getal met drie cijfers voor ogen. En de eerste van dat rijtje is geen 1 of 2! Toen ze thuiskwam, vroeg ze vertwijfeld: ‘Is het nou goed of slecht nieuws, dat ik zojuist heb gekregen?’ Het is goed nieuws! Maar het moet heel even zakken. En dan gaan we er weer vol tegenaan. Al die 336 uren!