Kleine stapjes voorwaarts

Omdat we er met ons neus bovenop zitten, zien we elke terugval in het herstel van mijn moeder. Maar ook de kleine stapjes voorwaarts worden steeds duidelijker. Heel veel pijn, maar nu een stiller die werkt zonder te versuffen. Heel veel angst, want de arts heeft besloten geen gipskorset aan te leggen. Maar de operatie blijkt boven verwachting geslaagd. Het gips zou het natraject juist verzwaren of zelfs benadelen. Betekent wel dat ze zichzelf de komende periode nog beter in acht zal moeten nemen en de instructies tot op de letter nauwkeurig moet opvolgen. En zo gaat het elke dag een beetje beter. Voorlopig mag ze nog niet naar huis: de chirurg is te voorzichtig om welk risico dan ook te lopen. Maar de vooruitzichten zijn zeer positief. En daar houden we ons aan vast. Met de spieren die we wel mogen gebruiken!!

Operatie

Om half 5 ging de wekker. Ditmaal geen vertrek naar besneeuwde gebieden maar samen met mijn moeder en broer naar de kliniek, waar ze geopereerd zou worden. Ze was als eerste gepland en het was nog een stukje rijden. Maar we arriveerden keurig op tijd. Spullen opgeborgen, operatiehemdje aan, nog een laatste knuffel en weg was ze. Wij togen naar de restauratie, die naast een heel groot bord ‘We zijn eerste in klantvriendelijkheid’ een kleiner bordje ‘openingstijden’ vertoonde: dicht! Dus een kopje koffie uit een automaat. Ach, het hoort erbij. De operatie zou twee tot drie uur duren. Toen we na bijna vier uur nog niets hadden gehoord, ging ik maar eens informeren. Alles was goed gegaan, ze was alleen nog slaperig en had het erg koud, vandaar dat ze nog niet terug mocht. Nog even geduld. Dat hadden we. Maar weer een paar uur en een paar informatiebezoekjes later was de situatie onveranderd. Tot er ineens een zuster naast ons stond: er was eigenlijk iets niet helemaal goed gegaan en of een van ons even mee wilde lopen naar de Intensive Care voor een gesprek met de anesthesist! Ondanks het vroege uur en het lange wachten ben je meteen kláárwakker bij zo’n opmerking! Wat bleek? Een ‘theoretische uitzondering’ had zich voorgedaan: de verdovingsvloeistof had een weg gevonden naar de hersenen en het spraakcentrum aangetast. Ze kon dus niet of nauwelijks praten! Het goede nieuws was dat ze alle andere ‘toevallige’ opties, zoals hersenbloeding of zo, nu hadden uitgesloten. Het kon een dag of wat duren voordat het spraakvermogen was hersteld, maar het kwam helemaal goed, zonder blijvende consequenties. We hebben gewacht tot ze aan het eind van de middag weer op haar kamer kwam. De chirurg kwam nog even langs met foto’s: hij was mateloos trots op het resultaat van de operatie. Het komt helemaal goed! Toen ik eindelijk thuis was, ben ik meteen in bed gekropen: gesloopt!! Wat een dag!! Of zoals mijn tante zei: ‘Hopelijk heeft dat konijn nu voldoende wraak genomen!

Konijn

p align=”justify”>Ze wilde konijn. Niet met zo’n zacht vachtje en snuffelneusje, maar op haar bord. Het was de laatste keer dat mijn moeder uitgebreid mét mes en vork kon eten, dus zij mocht kiezen. Ik hou niet van konijn. Wel van de diertjes, maar niet van hun smaak. Maar goed, met ‘hulp’ van Rudolf van Veen vond ik een lekker uitziend recept met rode wijn, balsamico-azijn en chocola! Het rook steeds lekkerder in de keuken en manlief, die even mocht keuren (en wel van konijn houdt), vond het heerlijk. ’s Avonds schoof ze opgetogen aan tafel. Om vervolgens te genieten van elke hap. Maar na het eten werd ze steeds stiller. Toen ik vroeg wat er was, bleek ze ‘een beetje misselijk’. Aan het konijn kon het eigenlijk niet liggen, want de anderen hadden nergens last van. Ze ging niettemin toch maar een beetje bijtijds naar bed. Vanochtend ging het alweer wat beter. Maar haar feestmaaltijd is in het water gevallen. Morgen wordt ze geopereerd en moet ze twee maanden in een gipskorset. ’t Wordt dus ‘even wachten’ op het volgende konijn. Ik zal in elk geval goed kijken of deze geen wraakzuchtige trek om zijn snuffelneusje heeft!

Herinneringen

Sinds kort heb ik weer contact met twee schoolvriendinnen. Via Schoolbank wist een van hen mij te traceren en de andere kwam even later toevalligerwijze op haar pad. Gezien de drukte van de afgelopen periode is het contact tot nu toe beperkt gebleven tot emails over en weer. Maar leuk is het wel! Niet alleen omdat je ineens wordt geconfronteerd met weggevallen jaren en recente foto’s. Wat zijn ze ‘oud’ geworden en oeps, wat denken ze dan wel niet van mij!!!! En wat hadden we altijd een plezier. De minder leuke herinneringen die bij elke schoolperiode horen, zijn immers diep genoeg begraven om buiten beeld te blijven. Daarnaast lijkt het net alsof een van je favoriete boeken ineens een vervolg blijkt te hebben, dat zeker zo prettig weg leest. Een korte terugblik op toen, maar vooral ‘hoe het verder ging’ met de jou zo dierbare hoofdpersonen. Ben benieuwd hoeveel delen onze serie krijgt!

Dag Dana

Verbazingwekkend hoeveel het overlijden van iemand die je niet persoonlijk kent je toch doet. Op een nieuwssite zag ik het bericht dat Dana Reeve, de vrouw van Christopher Reeve, afgelopen dinsdag is overleden. Voor de jeugdige lezers: Christopher Reeve is dè Superman die in 1995 van zijn paard viel en ongelukkig terecht kwam. Dana heeft hem met heel veel liefde verzorgd, tot hij in oktober 2004 overleed. Ik was toen al een tijdje donateur van zijn Stichting, die met name onderzoek financiert naar dwarslaesie. Ik had bewondering voor de manier waarop Dana de strijd overnam. De Stichting nog nadrukkelijker onder de aandacht bracht en donateurs opriep bij te dragen zonder te irriteren. Tot ze plotseling haar eigen persoonlijke strijd moest gaan voeren: borstkanker. Ze heeft het niet gered. Hun zoon Will heeft op 13-jarige leeftijd in anderhalf jaar tijd zijn beide ouders verloren. Triest. Triest voor zo’n jongen. En verschrikkelijk voor een moeder, die afscheid moet nemen van haar kind. Dag Dana. Ik heb je nooit ontmoet, maar ik heb een diepe bewondering voor je vechtlust. Rust zacht.

Jarig!!

En ook al vier ik het vandaag niet in verband met de komende drukte rondom de operatie van mijn moeder, toch werd ik uiterst jarig wakker vanochtend. Ik heb mijn man en onze hond van harte gefeliciteerd met dit heuglijke feit en vervolgens de dagelijkse routine van wassen, aankleden en ontbijt klaarzetten opgepakt. Toen ik Floppy ging uitlaten, trof ik onder de ruitenwisser van mijn auto een briefje aan. Geen bekeuring, maar een felicitatie van mijn broer. Onderweg naar kantoor een sms-bericht: ‘happy birthday!’ En op mijn werk een mailbox vol met leuke, lieve en onverwachte verjaardagsberichten. Wat is het toch leuk om jarig te zijn! Nog een heleboel uren te gaan!!

Sneeuwkettingen

Afgelopen weekeinde organiseerde de werkgever van mijn man net als vorig jaar een skiweekeinde. Ditmaal mochten de partners wel mee. Nadat ik de spullen bij elkaar had gezocht, voor de hele groep avondeten (voor)bereidde en Floppy vertelde dat hij bij oma mocht logeren, reed ik nog even langs de garage om sneeuwkettingen te huren. Verplicht in wintersportlanden en onmisbaar als je ze nodig hebt. Maar gelukkig bleek het tegendeel: het was een heerlijk weekeinde vol gezelligheid, sneeuw, kou en open haardvuur. Ik wist me door mijn kookkunst met zekerheid te plaatsen voor het skiweekeinde 2007 (‘desnoods zonder je man cq. onze collega!’). En de sneeuwkettingen bleven in de doos. Thuis hoorden we pas over het noodweer in Zuid-Duitsland. We hadden geluk gehad in Sauerland. Maar vandaag, op weg naar de verhuurder, zag het er even naar uit dat we er toch nog lol van zouden hebben. De weg was spiegelglad door de verse sneeuw. Toen ik de zaak binnen glibberde, sprak de eigenaar dan ook de historische woorden: ‘Kopen of lopen?’ Misschien volgend jaar.

Pokerspam!

Kom je na een paar dagen heerlijk ontspannen in de sneeuw terug thuis, vind je je complete log gestalked!! Niet te geloven. Waar het eerst bij een paar robotreacties per week ging, komen er op dit moment gemiddeld drie per minuut binnen. Er is geen houden meer aan. Allerlei online pokeraanbiedingen vliegen om mijn oren. Mijn man was zo goed niet, of hij werd meteen achter de pc gezet op zoek een oplossing. Want als het op deze manier moet, dan stop ik accuut met mijn log. Wat een ellende!! Als een van jullie weet hoe je deze robotreacties tegen kunt houden, dan houd ik me graag aanbevolen!

Misselijk

Mijn leidinggevende wilde vorig jaar een actie met een knipoog organiseren. Alle medewerkers zouden een flesje energiedrank krijgen met een briefje: ‘Voor Carnaval een gemotiveerde medewerker, na Carnaval een gemotiveerde medewerker!’ of iets in die trant. De bedoeling was hen erop te wijzen dat het niet ‘cool’ is om een paar dagen geweldig uit je dak te gaan en je vervolgens ziek te melden. Gelukkig wisten zijn collega’s hem ervan te weerhouden: helemaal gepast is het niet en waarschijnlijk zou ook lang niet iedereen er de bedoelde humor van inzien. Gisterenochtend ging de telefoon. Mijn leidinggevende. Hij had waarschijnlijk het virus van zijn zoontje overgenomen en hing al de hele nacht boven het toilet. Te beroerd om naar kantoor te komen. Mijn leidinggevende is geen carnavalvierder. Hij was echt ziek. Maar toen zijn collega’s het hoorden, barstten ze in lachen uit. In no-time werd er een flesje energiedrank en een kaart geregeld: ‘Boontje komt om zijn loontje!’ Vandaag ging het gelukkig al wat beter met de baas. En hij zag ook de humor wel in van deze actie. Als de bekende boer. Met hoofdpijn!