Tragisch

Gisteren belde mijn leidinggevende op. Hij had gehoord dat de vader van een collega in het weekeinde was overleden. Deze had ook bij het bedrijf gewerkt, maar was sinds een paar jaar met pensioen. ‘Overleden door een tragisch ongeval!’, vervolgde mijn baas. Ik schrok ervan. Oud-collega’s horen dood te gaan door hun leeftijd, liefst zonder slopende ziekte. Hij stak de weg over naar zijn auto toen een burgerpolitie-auto hem aanreed. ‘Was onderweg naar een melding’ en ‘Nog niet duidelijk of het blauwe zwaailicht werd gevoerd’. ‘Uiteraard wordt een onderzoek ingesteld.’ Alsof dat er nog toe doet. Een paar weken geleden heb ik tijdens een receptie met hem staan praten. Gelachen om herinneringen van een paar jaar geleden. We hebben hartelijk afscheid genomen: ‘Tot de volgende receptie!’ Nu is hij er niet meer. Met recht een tragisch ongeval. Die volgende receptie vindt ergens anders plaats.