Operatie

Om half 5 ging de wekker. Ditmaal geen vertrek naar besneeuwde gebieden maar samen met mijn moeder en broer naar de kliniek, waar ze geopereerd zou worden. Ze was als eerste gepland en het was nog een stukje rijden. Maar we arriveerden keurig op tijd. Spullen opgeborgen, operatiehemdje aan, nog een laatste knuffel en weg was ze. Wij togen naar de restauratie, die naast een heel groot bord ‘We zijn eerste in klantvriendelijkheid’ een kleiner bordje ‘openingstijden’ vertoonde: dicht! Dus een kopje koffie uit een automaat. Ach, het hoort erbij. De operatie zou twee tot drie uur duren. Toen we na bijna vier uur nog niets hadden gehoord, ging ik maar eens informeren. Alles was goed gegaan, ze was alleen nog slaperig en had het erg koud, vandaar dat ze nog niet terug mocht. Nog even geduld. Dat hadden we. Maar weer een paar uur en een paar informatiebezoekjes later was de situatie onveranderd. Tot er ineens een zuster naast ons stond: er was eigenlijk iets niet helemaal goed gegaan en of een van ons even mee wilde lopen naar de Intensive Care voor een gesprek met de anesthesist! Ondanks het vroege uur en het lange wachten ben je meteen kláárwakker bij zo’n opmerking! Wat bleek? Een ‘theoretische uitzondering’ had zich voorgedaan: de verdovingsvloeistof had een weg gevonden naar de hersenen en het spraakcentrum aangetast. Ze kon dus niet of nauwelijks praten! Het goede nieuws was dat ze alle andere ‘toevallige’ opties, zoals hersenbloeding of zo, nu hadden uitgesloten. Het kon een dag of wat duren voordat het spraakvermogen was hersteld, maar het kwam helemaal goed, zonder blijvende consequenties. We hebben gewacht tot ze aan het eind van de middag weer op haar kamer kwam. De chirurg kwam nog even langs met foto’s: hij was mateloos trots op het resultaat van de operatie. Het komt helemaal goed! Toen ik eindelijk thuis was, ben ik meteen in bed gekropen: gesloopt!! Wat een dag!! Of zoals mijn tante zei: ‘Hopelijk heeft dat konijn nu voldoende wraak genomen!