Konijn

p align=”justify”>Ze wilde konijn. Niet met zo’n zacht vachtje en snuffelneusje, maar op haar bord. Het was de laatste keer dat mijn moeder uitgebreid mét mes en vork kon eten, dus zij mocht kiezen. Ik hou niet van konijn. Wel van de diertjes, maar niet van hun smaak. Maar goed, met ‘hulp’ van Rudolf van Veen vond ik een lekker uitziend recept met rode wijn, balsamico-azijn en chocola! Het rook steeds lekkerder in de keuken en manlief, die even mocht keuren (en wel van konijn houdt), vond het heerlijk. ’s Avonds schoof ze opgetogen aan tafel. Om vervolgens te genieten van elke hap. Maar na het eten werd ze steeds stiller. Toen ik vroeg wat er was, bleek ze ‘een beetje misselijk’. Aan het konijn kon het eigenlijk niet liggen, want de anderen hadden nergens last van. Ze ging niettemin toch maar een beetje bijtijds naar bed. Vanochtend ging het alweer wat beter. Maar haar feestmaaltijd is in het water gevallen. Morgen wordt ze geopereerd en moet ze twee maanden in een gipskorset. ’t Wordt dus ‘even wachten’ op het volgende konijn. Ik zal in elk geval goed kijken of deze geen wraakzuchtige trek om zijn snuffelneusje heeft!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s