Dag Dana

Verbazingwekkend hoeveel het overlijden van iemand die je niet persoonlijk kent je toch doet. Op een nieuwssite zag ik het bericht dat Dana Reeve, de vrouw van Christopher Reeve, afgelopen dinsdag is overleden. Voor de jeugdige lezers: Christopher Reeve is dè Superman die in 1995 van zijn paard viel en ongelukkig terecht kwam. Dana heeft hem met heel veel liefde verzorgd, tot hij in oktober 2004 overleed. Ik was toen al een tijdje donateur van zijn Stichting, die met name onderzoek financiert naar dwarslaesie. Ik had bewondering voor de manier waarop Dana de strijd overnam. De Stichting nog nadrukkelijker onder de aandacht bracht en donateurs opriep bij te dragen zonder te irriteren. Tot ze plotseling haar eigen persoonlijke strijd moest gaan voeren: borstkanker. Ze heeft het niet gered. Hun zoon Will heeft op 13-jarige leeftijd in anderhalf jaar tijd zijn beide ouders verloren. Triest. Triest voor zo’n jongen. En verschrikkelijk voor een moeder, die afscheid moet nemen van haar kind. Dag Dana. Ik heb je nooit ontmoet, maar ik heb een diepe bewondering voor je vechtlust. Rust zacht.