Solex

Eigenlijk ben ik niet echt jong meer. Ik voel me piep en pril, maar heb toch al een 4 in mijn leeftijd staan. Toch is een Solex iets van nog vroeger voor mij. Ik had er tot vandaag wel eens van gehoord, maar geen persoonlijke ervaring mee. Vandaag stond een teamdag op het programma. ’s Ochtends zakelijk, inhoudelijk en hard werken. ’s Middags iets leuks. En dat ‘leuks’ werd dus een ritje op een Solex. We kregen een korte uitleg hoe zoiets werkt. Hard fietsen, dan het motertje op de band laten zakken et voila: je hoeft niet meer te trappen maar snort er vandoor. Omdat je niet echt hard gaat, hoef je geen helm op. Het was echt even wennen en in het begin ging zelfs dat slakkengangetje mij wat te hard. Het stuur is door dat motertje best zwaar en het nog niet helemaal droge wegdek maakte het remmen niet gemakkelijker. Maar na een tijdje kreeg ik de smaak te pakken en ‘scheurde’ ik op topsnelheid mijn collega’s voorbij. Ruim anderhalf uur hebben we de omgeving van Den Bosch onveilig gemaakt, toen werd het te koud en lonkte de warme chocolademelk met slagroom. Met een brede lach en rode wangen werden de Solex-en weer ingeleverd. Voor herhaling vatbaar!

Briard

Floppy is geen bijzonder sociale hond. Hij is stapelgek op de baas en op mij, maar van collega-honden moet hij meestal niets hebben. Vanochtend liepen we in het bos, toen er een briard met eigenaar mee opliep. We zeiden elkaar vriendelijk gedag en de briard volgde ons voorbeeld richting Floppy. Je zag ‘m kijken: ‘Wat een dot van een hond, zeg!!’ Maar Floppy negeerde haar en snuffelde door met waar hij mee bezig was. De briard liet zich echter niet kennen en snuffelde aan hem. Dat had ze beter niet kunnen doen, want Floppy grauwde en deed alsof hij wilde uitvallen. Ze deinsde verbrouwereerd terug. Maar niet voor lang, want ‘Het is echt een schatje!!’. Weer werd een ongewenste intimiteit uitgevoerd en weer maakte Floppy met veel gegrauw en geblaf duidelijk dat aan zijn lijf geen polonaise plaatsvond. De baas van Jenny vond het welletjes en trok haar mee. Maar tot ver op het pad bleef ze naar Floppy omkijken: ‘Mag ik die echt niet mee naar huis nemen? Ik vind ‘m geweldig!!’ Floppy keek me even aan. Ik knipoogde naar hem: ‘Ik vind jou ook geweldig!’. Hij haalde z’n schouders op en liep door. Vrouwen! Maar wij schaterden het uit: mannen! Zijn het geen schatjes?!

Embargo

Ik lees de emails van mijn leidinggevende. Dat heeft hij graag, want vaak zit er een verzoek of bericht bij dat ik zelfstandig kan afwerken. Dat scheelt hem in tijd. Aan de andere kant zitten er ook mededelingen bij die niet voor mijn ogen bestemd zijn. Maar daar weet ik wel mee om te gaan. Dat ben ik na jarenlang directiesecretaresse te zijn geweest wel gewend. Gisteren was ik met de post bezig, toen mijn oog op een bericht met ‘embargo’ viel. Het zijn drukke tijden, dus ik wierp snel een blik op de inhoud om te beoordelen of ik iets moest voorbereiden. De volgende zin was echter ‘cadeautje voor de medewerkers’. Het kostte me onnoemlijk veel moeite, maar het lukte me om het bericht weer te sluiten zonder verder te lezen. Een cadeautje! We kregen een cadeautje! En mijn baas wist wat! Mijn nieuwsgierigheid is van nature al goed ontwikkeld, maar dit was bijna onhoudbaar. Met een bovenmenselijke krachtsinspanning heb ik het gered. En dat werd beloond!! Maar ik hoop dat ik nooit meer zo op de proef wordt gesteld als dit keer!

Dode mus

Het leven wordt volgend jaar behoorlijk duurder. De ziektekostenverzekering verandert en waarschijnlijk ben je daardoor ‘iets duurder uit’. De energie is als gevolg van de hoge olieprijs niet langer voor een normaal tarief te verstrekken, dus gaan we per 1 januari ‘net wat meer betalen’. Gelukkig beloofde de heer Zalm het volk om als het echt nodig was financieel bij te springen. Tot gisteren. Toen bleek uit de derde kwartaalcijfers dat het eigenlijk helemaal niet zo gek gaat met de gemiddelde Nederlander! We geven weer uit, dus we hebben nog wat. Hij trok zijn belofte snel in. En dat terwijl een dag eerder de krantenkoppen schreeuwden dat de Nederlandse gezinnen voor een bedrag van maar liefst 7,3 miljard euro rood stonden! Een diepterecord! Ik vraag me af of de heer Zalm soms iets met Domino Day te maken heeft. Zijn toezegging lijkt inmiddels namelijk verdraaid veel op een dode mus!

Negerzoen

Er is een klacht ingediend tegen de negerzoen. Niet zozeer de vorm of de smaak, maar de naam is niet gepast. Zo probeerde een oudere, donkere man ons via het journaal te overtuigen. Het moet niet gekker worden. Ik ben beslist geen voorstander van provocerende of kwetsende naamgeving. En als communicatieadviseur-in-de-dop probeer ik creatief mee te denken. Maar is dit het begin van het einde? Moeten we binnenkort afscheid nemen van het wentelteefje, de chocolade flikken, de moorkop en de kletsmajoor? Er is immers altijd wel iemand die zich hieraan kan storen! De maker van de negerzoenen heeft in elk geval besloten om het nog even aan te zien. En tot de jaarwisseling geen rare bokkepootjes … euh sprongen te maken. Begin volgend jaar zal hij een onderzoek onder de Nederlandse bevolking laten uitvoeren of het nou echt zo erg is. Mocht er een prijs worden uitgeloofd voor een nieuwe naam, dan stuur ik ‘Nederzoen’ in. Of is er een Neerlandicus die daar bezwaar tegen aantekent?

Boem is ho!

En dan ineens gaat het mis: duizelig, misselijk, hoofdpijn en zo ontzettend moe. Ik ga naar bed en slaap tot de wekker aanslaat. Maar zodra ik mijn benen naast het bed zet, duikel ik alweer om: oververmoeid. Ik stuur een email naar kantoor en meld me ziek. Elke vrije minuut aan de studie, sociaal leven zoveel mogelijk in stand houden, drukte op kantoor en ’s nachts nauwelijks slapen van de examenzenuwen. Boem is ho. Later belt mijn baas bezorgd op. Of ik vaker zo’n last heb gehad van examenvrees? Ik kan het me niet herinneren in elk geval, maar ja, dat is ook twintig jaar geleden. Dan komt mijn moeder langs met bloemen en iets lekkers. Ze zegt dat ik als kind al ziek was net voor de CITO-toets. En voor elk belangrijk examen daarna. ‘Jij legt de lat altijd op 200%. Daar kan je wel tegenin redeneren, maar dat heeft geen zin. Een paar dagen bijslapen en volgende week er vol tegenaan. Je zult zien: je slaagt. Je slaagt immers altijd!’ Mijn moeder is wijs. Ik volg haar raad dit keer maar op en kruip weer onder de wol. In een mum van tijd ben ik weer diep in slaap. Nog negen nachtjes slapen.