Zwarte Piet

Floppy ligt in de eetkamer te slapen. Ik gooi vanuit de zitkamer een kluifje. En nog eentje. Ineens is er reactie: hij komt verbaasd kijken en is bijzonder verheugd de kluifjes te ontdekken. Maar snappen doet hij het niet. Hij kijkt mij aan, maar ik kijk natuurlijk uiterst onschuldig terug. Dan zoekt hij zijn plekje weer op, zucht eens diep en sluit zijn ogen. Weer gooi ik een handjevol kluifjes. Dit keer reageert hij alerter: hij stormt er opaf. En kijkt vervolgens zeer wantrouwend naar mij. Ik leg hem het principe van Zwarte Piet en ‘lekkers strooien in een of andere hoek’ uit. En dat Zwarte Piet ook aan hondjes denkt. Floppy vindt alles best. Hij gelooft allang niet meer. Ja, in kluifjes! En in onnozele vrouwtjes. En als het zo uitkomt in een combinatie van die twee!