Briard

Floppy is geen bijzonder sociale hond. Hij is stapelgek op de baas en op mij, maar van collega-honden moet hij meestal niets hebben. Vanochtend liepen we in het bos, toen er een briard met eigenaar mee opliep. We zeiden elkaar vriendelijk gedag en de briard volgde ons voorbeeld richting Floppy. Je zag ‘m kijken: ‘Wat een dot van een hond, zeg!!’ Maar Floppy negeerde haar en snuffelde door met waar hij mee bezig was. De briard liet zich echter niet kennen en snuffelde aan hem. Dat had ze beter niet kunnen doen, want Floppy grauwde en deed alsof hij wilde uitvallen. Ze deinsde verbrouwereerd terug. Maar niet voor lang, want ‘Het is echt een schatje!!’. Weer werd een ongewenste intimiteit uitgevoerd en weer maakte Floppy met veel gegrauw en geblaf duidelijk dat aan zijn lijf geen polonaise plaatsvond. De baas van Jenny vond het welletjes en trok haar mee. Maar tot ver op het pad bleef ze naar Floppy omkijken: ‘Mag ik die echt niet mee naar huis nemen? Ik vind ‘m geweldig!!’ Floppy keek me even aan. Ik knipoogde naar hem: ‘Ik vind jou ook geweldig!’. Hij haalde z’n schouders op en liep door. Vrouwen! Maar wij schaterden het uit: mannen! Zijn het geen schatjes?!