Boem is ho!

En dan ineens gaat het mis: duizelig, misselijk, hoofdpijn en zo ontzettend moe. Ik ga naar bed en slaap tot de wekker aanslaat. Maar zodra ik mijn benen naast het bed zet, duikel ik alweer om: oververmoeid. Ik stuur een email naar kantoor en meld me ziek. Elke vrije minuut aan de studie, sociaal leven zoveel mogelijk in stand houden, drukte op kantoor en ’s nachts nauwelijks slapen van de examenzenuwen. Boem is ho. Later belt mijn baas bezorgd op. Of ik vaker zo’n last heb gehad van examenvrees? Ik kan het me niet herinneren in elk geval, maar ja, dat is ook twintig jaar geleden. Dan komt mijn moeder langs met bloemen en iets lekkers. Ze zegt dat ik als kind al ziek was net voor de CITO-toets. En voor elk belangrijk examen daarna. ‘Jij legt de lat altijd op 200%. Daar kan je wel tegenin redeneren, maar dat heeft geen zin. Een paar dagen bijslapen en volgende week er vol tegenaan. Je zult zien: je slaagt. Je slaagt immers altijd!’ Mijn moeder is wijs. Ik volg haar raad dit keer maar op en kruip weer onder de wol. In een mum van tijd ben ik weer diep in slaap. Nog negen nachtjes slapen.