Plaats

Als ik in de woonkamer kom, zie ik een duif zitten. Weliswaar aan de andere kant van het raam op de vensterbank, maar toch. Hij zit een beetje bol, knijpt een oogje dicht en gaat er nog eens extra lekker voor zitten. Bertje vindt het geweldig: eindelijk bezoek van formaat. Hij racet door zijn kooi, gooit met het schommeltje en de plastic Tweety en doet alles om maar op te vallen. Maar het is een grote duif. En Bertje is klein. Dus hij is totaal niet geinteresseerd in zijn soortgenootje. Dan komt Floppy kijken wat er toch aan de hand is. Hij springt op de bank en staat daardoor onverhoeds oog in oog met de duif. Die zo op een paar centimeter afstand van je neus toch echt best groot is. De duif kijkt Floppy argwanend en een beetje nijdig aan. Floppy gromt dus heel zachtjes. Zo zachtjes dat de duif het niet kan horen. Want soms is het gewoon beter om je plaats te weten.