Trouwdag

Vandaag is dan eindelijk de dag waar we zolang naar hebben uitgekeken. Vanaf 14.00 uur zijn we man en vrouw! Gisteren hebben we onze gasten uit Moskou opgehaald en eindeloos bijgepraat. Zij kijken net als ons uit naar alles wat vandaag gaat brengen. De bruidegom is op dit moment nog diep in slaap, maar Floppy en ik zijn al wakker. Klaar voor de grote dag! Morgen vind je hier de eerste foto’s.

Collega-bloggers

Vandaag hadden we opleiding ‘op locatie’. En niet zomaar eentje: op het hoofdkantoor van Omroep Brabant! Over journalistieke richtlijnen en zaken waar je als communicatieadviseur dus mee te maken kunt krijgen. Naast het feit dat me dit enorm interessant leek, had ik een tweede reden om met spanning uit te kijken naar het bezoek. Want een van de collega-bloggers werkt daar: Peer. Dus toen we tijdens de rondleiding op de bewuste afdeling kwamen, keek ik stiekum om me heen. Hij was niet te zien. Wellicht een vrije dag? Ik besloot het gewoon te vragen. Helaas had zijn afwezigheid een trieste reden: door familieomstandigheden was hij tijdelijk niet op kantoor. Toen de rondleider vroeg of ik hem kende, antwoordde ik dat we elkaars log lezen. ‘O’, zei hij een beetje teleurgesteld, ‘Maar ik heb ook een log, hoor!’ In de pauze heb ik een kaartje voor Peer geschreven. En thuis gekomen zijn log weer eens gelezen. Door alle druktes rondom de bruiloft heb ik mijn collega-bloggers een beetje verwaarloosd. En dan mis je gebeurtenissen zoals deze. Begrijpelijk, maar niet de bedoeling. Nog heel even geduld a.u.b., dan maak ik het heus weer goed!

Werk in uitvoering

De hele stoep voor het ouderlijk huis ligt open. Een paar mannen staan tot hun middel in een sleuf. Lijkt iets met leidingen. En lijkt lang te gaan duren. Probleempje: de trouwerij start daar a.s. vrijdag! Dus ik wend me tot een van de heren: ‘Goedemorgen, kunt u zeggen hoe lang uw werkzaamheden gaan duren?’ Hij kijkt me niet begrijpend aan. Ik probeer het nog eens: ‘Wanneer wordt het werk afgerond?’ Hij haalt zijn schouders op en gaat verder met het weghalen van stoeptegels. Ik probeer een collega: ‘Wanneer bent u hier klaar?’ De man fronst even zijn wenkbrauwen en kijkt dan verheugd op: ‘Klaar? Klaar! Twaalv oer!’ Ik herhaal mijn vraag, maar hij knikt zeer enthousiast: ‘Ja hoor, twaalv oer klaar!’ Toch niet helemaal gerustgesteld bel ik de gemeente. En hoor dat ze tot vrijdagmiddag bezig denken te zijn! Gelukkig hebben ze begrip voor het probleem. Ze zullen ervoor zorgen dat de stoep voor ons huis donderdagmiddag tiptop in orde is. Oef! Toch ben ik nu wel heel benieuwd wat de stratenmakers dachten dat ik vroeg!

Fietsvlechten

Toen mijn aanstaande afgelopen vrijdag op zijn werk werd ‘overvallen’ voor het vrijgezellenfeest, stond zijn fiets keurig op slot in de bedrijfsstalling. Even werd overwogen om de fiets bij het station terug te zetten. Maar och, het kon eigenlijk geen kwaad: ook op de stalling zat een slot. En dus lieten ze de fiets waar hij was en vertrokken gezamenlijk in de vluchtauto’s. Helaas dachten een paar lolbroeken er anders over. Mijn vriend vond vanochtend zijn fiets inderdaad nog steeds in de bedrijfsstalling. Keurig in elkaar gevlochten met een andere overblijffiets en een fietsenrek. Er was een kleine kruipruimte tussen de buitenlucht en de stalling, die de vandalen hebben benut. Jammer toch dat de hedendaagse jeugd hun creativiteit niet botviert op het kantklossen, breien of punniken met eigen materiaal.

Kinderen

Een van de bruidsmeisjes mocht gisteren auditie doen voor de regionale verkiezing van Kinderen voor Kinderen. En dus zat ik op een druilerige zaterdagmiddag met mijn aanstaande schoonfamilie in een verduisterd zaaltje te luisteren naar twintig kwelende kinderen. Het was leuk, veel leuker dan ik dacht. Sommigen zongen ongelooflijk vals, anderen waren zo verdiept in een moeilijk dansje dat ze vergaten in de microfoon te zingen. Maar met zo’n persoonlijke overtuiging dat ik er bewondering voor had. En bevooroordeeld of niet: mijn aanstaande nichtje stak met kop en schouders boven de rest uit. Ben benieuwd of ze inderdaad door deze voorselectie heen komt. Vervolgens gingen we naar het huis van mijn zwager en schoonzus. De kinderen waren uitgelaten door alle spanningen. Op een gegeven moment had ik het eigenlijk wel gehad met al dat kabaal, dus stelde ik voor om een spelletje te gaan spelen. Ik bedoelde het aloude spel wie het langst haar mond kon dichthouden! Maar ik werd verkeerd begrepen, dus met een indianengehuil stortten ze zich op de spelletjeskast. Ik had geen keuze: even later zat ik op de grond met een drietal kinderen en schoonmoeder een spelletje te doen. Het was een leuke besteding van de laatste zaterdagmiddag voor ons huwelijk!

Vrij gezellig

En vandaag mocht mijn aanstaande eraan geloven. Zijn vader, broers en aanverwanten overvielen hem op kantoor en ontvoerden hem naar het zeiljacht van een van de schoonvaders. Daar wordt hij morgenavond laat pas losgelaten. Hij vindt zeilen heerlijk, alleen komt het er niet zo vaak meer van sinds hij mij kent. En mijn overgevoelige evenwichtsorgaan. De organisatie heeft me plechtig beloofd om hem in de oorspronkelijke staat zonder kielhalen weer thuis te bezorgen. En omdat alleen ook maar alleen is, hadden mijn moeder, Floppy en ik ons eigen vrijgezellenfuifje georganiseerd. Mijn moeder kookte mijn lievelingseten, dat wij bij de televisie opaten. Daarna hebben we nog naar een spannende film gekeken. En de bruidsjurk nog maar eens een keer bewonderd. Buiten spookte het, maar binnen was het gezellig. Vrij gezellig zelfs. Ben benieuwd in wat voor gat we met z’n allen vallen na 10 juni!

Nee

Toen ik gisterenavond echt huilde van de pijn, was mijn vriend het zat. Stress of overbelasting door reorganisatie of huwelijksvoorbereidingen, genoeg is genoeg! Mijn lichaam gaf duidelijke noodsignalen af. Zo kon ik toch niet naar het altaar? En dus belde ik vanochtend in alle vroegte de fysiotherapeut. Of ik erg lastig was als ik een spoedafspraak wilde? Ik kon binnen anderhalf uur terecht. Eenmaal daar vroeg hij berispend waarom ik hem niet eerder had gebeld. Ik verweerde me met het feit dat hij het altijd razend druk heeft. En dat ik hoopte dat het vanzelf weer over zou gaan. Hij was niet overtuigd. Hij durfde best ‘nee’ te zeggen als het in zijn ogen niet kon of niet erg genoeg was. Het is gemakkelijk om voor een ander te denken, maar niet terecht. “Goed”, sloot hij af terwijl hij mijn nek en schouders hardhandig los wrikte. “Als jij volgende week ‘ja’ zegt, hebben we het er niet meer over!” Ik heb het hem plechtig beloofd. En mijn vriend? Die zong zijn eigen versie van ‘ons’ liedje: Want jij, jij bent de gammele helft van mij!

Bruidsgeheim

Mijn bruidsjurk hangt bij mijn moeder. De kamer is op slot en de sleutel verstopt, om te voorkomen dat iemand per ongeluk binnenloopt. Ik ben er natuurlijk al wel een paar keer geweest, om even bewonderend de stof te strelen. Vind ‘m toch zo mooi! Maar nu hoorde ik dat er al twee bezoekers bij mijn moeder zijn geweest, die gevraagd hebben of ze de jurk stiekum alvast even mochten zien. Uiteraard heeft mijn moeder dit vriendelijk maar beslist geweigerd. Het verzoek op zich verbaast me echter in hoge mate! Het zou niet in mij opkomen om zoiets te vragen!! Traditiegetrouw is de bruidsjurk een groot geheim tot de trouwdag zelf. Je hoort nieuwsgierig te zijn (en straks te oh-en en te ah-en). Nog maar negen nachtjes slapen!