Prinses

Je kon erop wachten: na al die spanningen op kantoor werd ik vanochtend wakker met een nek waar geen beweging in te krijgen was. Ik heb het een paar uur aangekeken, maar toen toch maar onze vriend de fysiotherapeut gebeld: misselijk van de pijn. Ik mocht meteen komen. Hij draaide een paar keer en gaf toen een ruk. Met een knal schoot de beknelling los en voelde ik als het ware lucht stromen door mijn wervelkolom. Zalig!! Ook twee andere plekken wist hij met wat moeite weer flexibel te krijgen. Toen praatten we nog even na over de trouwdag. Zijn dochtertje van 4 was letterlijk in aanbidding geweest voor de bruid, die in haar ogen een vermomde prinses was. Ze had het er dagen naderhand nog over gehad en kon ’s avonds nauwelijks in slaap komen zonder een verhaaltje over ‘de gelukkige prinses’. “Goh”, zei ik, “dan zul je vanavond thuis wel de blits maken, zeg! Als je vertelt over ‘De Papa die de prinses weer beter maakte’!”