Trouwdag

Een dag van puur goud! Ik werd om de ‘normale’ tijd wakker en kon dus nog gewoon ontbijten met mijn toenmalige aanstaande. Hij zette me af bij mijn ouderlijk huis: tot straks! Het ging beginnen!! Twee vriendinnen zorgden in een heerlijke voorpretsfeer voor mijn haar en make-up. We hadden zo’n plezier dat we bijna mijn nagels vergaten te lakken! Mijn broer maakte ‘wat foto’s’ en vrienden uit Schotland belden om me een heel fijne dag toe te wensen. De fotograaf kwam net voor de bruidegom aan. Ik kon via een hoekje van het raam precies naar buiten spieken. Maar hij was ook niet gek en zag mijn ogen. Hij zwaaide enthousiast terwijl ik onder de vensterbank verborgen bleef! Eindelijk mocht ik naar beneden en zijn reactie op mijn blauwe jurk zien. Hij was perplex van bewondering voor het totaalplaatje, net als ik die allereerste keer! Floppy snapte er niets van: baas en vrouwtje zo raar aangekleed. Oke, hij was jarig maar 13 jaar was toch geen reden voor dit soort verkleedpartijen?! Hij kroop zelfs onder de jurk om te verifieren of ik het wel echt was!

We togen met de fotograaf naar de tuin van vrienden van mijn ouders voor de officiele reportage. Fotograaf en vriend kenden elkaar, dus doken eerst de fietsschuur in: een gezamenlijke hobby. We moesten hen vriendelijk herinneren aan het feit dat wij toch echt in het middelpunt van de belangstelling wilden staan! Het weer was heerlijk: een paar wolken, maar veel zon en een aangename temperatuur. Het licht speelde in mijn haar terwijl we braaf de aanwijzigingen van de fotograaf volgden.

Toen weer naar huis, waar de daggasten zich hadden verzameld. De een was al enthousiaster dan de ander, maar ook mijn vriend kreeg complimenten over zijn pak. En terecht! Tot onze grote verrassing waren mijn neef en zijn vrouw uit Zuid-Afrika aanwezig! Ze hadden niets gezegd maar wilden niet ontbreken op onze trouwdag en hadden dus van alles geregeld om er toch bij te kunnen zijn! Zo lief! En de bruidsmeisjes van 1,5 tot en met 14 jaar waren plaatjes!!! De trouwauto arriveerde. Het hele gezelschap toog naar buiten, de bruid werd in de rode Jaguar geplaatst en de chauffeur gaf gas. Maar de auto sloeg af. Keer op keer probeerde de chauffeur de auto te herstarten. Tevergeefs. Tijd begon te dringen, dus in allerijl werd een van de volgauto’s omgetoverd tot bruidsauto. Ik had me net geinstalleerd (en dat valt niet mee met zo’n jurk!) toen de Jaguar weer aansloeg. De halve straat was uitgelopen en applaudiseerde terwijl ik weer terugliep met mijn rokken onder mijn armen. Weer gaf de chauffeur gas. En weer sloeg de motor af. Hilariteit en medeleven alom, maar ik haalde mijn bevallige schouders op, riep naar het publiek dat ik niet kon kiezen tussen de auto’s en ging weer in de andere auto zitten. Ik had medelijden met de chauffeur, wat een ramp!

We reden naar het stadhuis voor het officiele gedeelte. De ambtenaar had er echt iets moois van gemaakt. Hij vertaalde een paar keer stukken tekst in het Engels voor de Engelstalige gasten en genoot daar zelf ook zichtbaar van. Ook wees hij op de foto van mijn (overleden) vader en zei zeker te weten dat ook hij erbij was vandaag. Het ‘ja’ van mijn vriend en mijzelf klonk luid en duidelijk! Toen de ambtenaar ons na het officiele gedeelte geluk wenste, zei hij dat hij zelf ook erg had genoten van de ceremonie. ‘Soms klikt het gewoon meer met het ene stel dan met het andere! Veel geluk!’

Toen naar de kerk. Het programma verliep in een rustig tempo, dus ik kon gauw wat gasten persoonlijk begroeten en met mijn jurk pronken! Toen de mis begon, kwam de pastoor mijn man (!) halen. Daarachter liepen de vier bruidsmeisjes en vervolgens mijn razendtrotse broer en ik. Mijn collega en zijn vrienden zorgden voor werkelijk schitterende muziek en de door onszelf opgestelde mis ontroerde vele aanwezigen. Alleen ging natuurlijk de ring van mijn vriend niet om zijn vinger, ondanks veelvuldig oefenen van tevoren. Tot groot vermaak van de gasten likte ik heel snel over zijn kootje, met resultaat!! De dienst ging verder. Toen mijn overleden vader, tante en vriend werden afgeroepen, pinkte ik wel een traantje weg. De mis werd afgesloten met een uitbundig ‘Lang zullen ze leven’ terwijl wij door het middenpad de kerk weer verlieten. We bleven even aan de zijkant staan en lieten ons feliciteren. Buiten verzamelden iedereen zich voor de ingang en toen we naar buiten gingen, werden er duizenden zeepbellen geblazen! Fantastisch!!

We reden naar de feestlocatie, waar een geweldige marsepeinen bruidstaart van wel zeven lagen stond te wachten. Het weer was nog steeds perfect dus iedereen nam plaats op het terras in de zon. Vrienden van ons hadden een memoryspel bedacht en we kregen een boek vol met lieve anekdotes van alle betrokkenen. De receptie begon nagenoeg onmerkbaar en talloze mensen kwamen ons feliciteren en overladen met cadeaus en aandacht. Een van de aanwezige kinderen was er zelfs van overtuigd dat ik een echte prinses was!

Toen de laatste gast was vertrokken, gingen we naar een aparte zaal waar een heerlijk buffet op ons stond te wachten. Het eten werd bij tijd en wijle onderbroken door een speech: mijn moeder die eindelijk de bestemming van de huwelijksreis bekend maakte (Cyprus!!), mijn broer, de broer van mijn man, de vader van mijn man, zijn zus en onze vriend. En er was een waanzinnig hoorspel ingestudeerd: Dorienroosje. Geweldig, fantastisch, niet te vertellen leuk en goed bedacht! We vertrokken uiteindelijk met de muziek ‘The time of my life’ naar de bruidssuite van het hotel. Daar hebben we nog een hele tijd in het bubbelbad nagepraat, champagne gedronken en de vele kaarten bekeken. Het was werkelijk een dag van puur goud!

Advertenties