Nee

Toen ik gisterenavond echt huilde van de pijn, was mijn vriend het zat. Stress of overbelasting door reorganisatie of huwelijksvoorbereidingen, genoeg is genoeg! Mijn lichaam gaf duidelijke noodsignalen af. Zo kon ik toch niet naar het altaar? En dus belde ik vanochtend in alle vroegte de fysiotherapeut. Of ik erg lastig was als ik een spoedafspraak wilde? Ik kon binnen anderhalf uur terecht. Eenmaal daar vroeg hij berispend waarom ik hem niet eerder had gebeld. Ik verweerde me met het feit dat hij het altijd razend druk heeft. En dat ik hoopte dat het vanzelf weer over zou gaan. Hij was niet overtuigd. Hij durfde best ‘nee’ te zeggen als het in zijn ogen niet kon of niet erg genoeg was. Het is gemakkelijk om voor een ander te denken, maar niet terecht. “Goed”, sloot hij af terwijl hij mijn nek en schouders hardhandig los wrikte. “Als jij volgende week ‘ja’ zegt, hebben we het er niet meer over!” Ik heb het hem plechtig beloofd. En mijn vriend? Die zong zijn eigen versie van ‘ons’ liedje: Want jij, jij bent de gammele helft van mij!