Imago

Vandaag hadden we weer cursus, voor de negende tweewekelijkse keer. De groep bestaat uit 25 personen en aangezien de frequentie dus niet echt hoog is, duurt het even voordat namen en gezichten bij elkaar horen. Tijdens het eten merkte iemand op dat M. er niet was. Haar buurvrouw vroeg wie dat ook alweer was. ‘Je weet wel, dat meisje wiens haar net te kort is om achter haar oor te blijven zitten, maar ze probeert het niettemin toch de hele tijd.’ Buurvrouw wist het weer. Maar het was wel het startpunt voor andere karakteristieken van een aantal cursisten: de egocentrische, die ene die altijd lacht, die andere die nors kijkt maar het niet is en de weduwe. ‘En’, vroeg ik, ‘wie ben ik?’ Ze moesten lachen. Zo eenvoudig. Zo gemakkelijk. Zo voor de hand liggend. ‘Degene die gaat trouwen’! Ik kom er gelukkig nog niet eens zo slecht van af!