Mijmeren

En soms, tijdens al het vliegen en rennen door persoonlijke en zakelijke beslommeringen heen, sta ik ineens stil. Droom ik nou of is het echt waar? Ga ik trouwen? Ik was tot voor drie jaar geleden een redelijk verstokte vrijgezel. Ik had niets tegen relaties, maar had het prima naar mijn zin in mijn eentje. Mijn schilderijen aan de muur, mijn muziek in de cd-speler. Naar bed wanneer ik zelf wilde, in die vreselijke, maar o zo lekkere dikke pyama. Een grote vriendenkring die me alles gaf wat ik verlangde aan vriendschap en genegenheid. En toen kwam Hij. En ik wist meteen: het is goed. En dat was het ook. En dat bleef het ook. Nu gaan we trouwen. Ondanks het samenlevingscontract toch weer een heel nieuwe fase in mijn leven. Een nieuwe achternaam. Even wennen aan ‘mevrouw’. Maar dan schud ik de mijmeringen van me af. En vliegen de dagen en weken weer langs me heen. Mijn collega vroeg wat er vorige week donderdag was gebeurd; ik moest even nadenken wanneer het ook alweer vorige week donderdag was. Maar ik geniet! Wat is mijn leven toch mooi!