Lintjesregen

Mijn oom kreeg vandaag een lintje. Een koninklijk lintje welteverstaan. Dat was bij wijze van uitzondering geen geheim, want in verband met het overlijden van mijn tante een paar weken geleden was mijn oom gevraagd of hij er misschien liever vanaf zag. Het was inderdaad even slikken, maar in aanwezigheid van de naaste familie ging hij toch accoord. De officiele uitreiking vond plaats in het kantoor van zijn oud-werkgever. Om exact 10 voor 11 kwam de wethouder binnen, vroeg wie de persoon in kwestie was, gaf een hand en stak van wal. Ik vond het wel een beetje jammer dat ook het ‘pijnlijke’ gedeelte van papier werd opgelezen. Was toch net iets minder hartelijk. Maar het bleef een bijzonder moment. Toen ze mijn oom het woord gaf, kon hij even niets uitbrengen. Het gemis was tastbaar. Maar mijn neef brak de spanning door in zijn enthousiasme een foto van zijn eigen knieen te maken, in een poging het knopje te traceren. Onder gelach en applaus werd een toost uitgebracht. Heerlijk, champagne om 11 uur ’s ochtends. Mijn oom was er een van bijna 3300 mensen die vandaag een lintje kreeg. Maar dat maakt het feit dat ik mateloos trots op hem ben niet minder waar(d)!