Boek

Gisteren stond er op de voicemail een dringende oproep of ik bloed kon komen geven. Er was een groot tekort. Dus lag ik vanmiddag voor de tweede keer op de bank. Ik vind het nog steeds eng, dus ik keek nadrukkelijk de andere kant uit en las in mijn boek. De man op de bank naast mij vroeg welk boek het was en we raakten wat aan de praat. Toen de zuster de bloedzakken kwam verwijderen, vroeg ze bedeesd of ze het boek even mocht zien. Ze vond het altijd moeilijk een goede keuze te maken. Dus ik overhandigde haar het boek en vermeldde dat het de Engelse uitgave was. Ze pakte het aan, keek een tijdje indringend naar de kaft (de voorkant!) en gaf het toen bewonderend terug. ‘Mooi hoor!’, zei ze toen ze wegliep. Wat een manier om mensen stomverbaasd te laten vergeten dat er een naald in hun arm zit!