Water

Het is bekend dat een lichaam uit heel veel water bestaat. Maar na het afscheid van onze vriend vandaag ontbreekt er een behoorlijke hoeveelheid aan dat van mij. Toen ik in september hoorde dat hij ongeneeslijk ziek was, heb ik drie dagen gehuild. Ik kon hem nog niet missen, het mocht niet gebeuren! Maar hoe raar ook, je went aan het feit. Verlegt je grenzen. In plaats van dagen, hooguit weken, werden het maanden dat hij nog bij ons was. We spraken samen over de angst, de pijn en het verdriet. Elke keer opnieuw nam je een beetje afscheid. Samen. Hij heeft de uitvaart zelf geregeld. Naast tranen was er dus ook een glimlach. Om streken die hij had uitgehaald. Typische karaktereigenschappen. Bij zijn kist stonden de geluksbrengertjes die hij had gekregen. Mijn lichtpuntje, een fluoriserend eendje, stond er ook. Het was goed zo. Het kon niet meer anders, dus dan maar zo. Ik zal hem ontzettend missen. Maar straks, als de pijn minder is en het verdriet een plekje heeft gekregen, dan zal ik lachen om de mooie dingen die we hebben meegemaakt samen. En dan weet ik, dat hij door dat gat in de wolken kijkt en trots op me is.