Afscheid van een vriend

Op dit moment gaat onze vriend definitief en voor de allerlaatste keer op reis. Het leven is voor hem geen leven meer. Hij heeft ervoor gekozen om het vertrek te vergemakkelijken. Zijn meest dierbaren zijn aanwezig. Toen ik daarstraks langs het ziekenhuis reed, heb ik hem een afscheidsknuffel toegeblazen. Het is goed zo. Maar toch is het een vreemd gevoel. Toen hij een half jaar geleden hoorde dat hij ernstig ziek was met weinig hoop op herstel, heeft hij meteen een euthanasieverklaring geregeld. We spraken er ook openlijk en rustig over. Maar ja, dat was theorie. Sinds afgelopen maandag werd het praktijk. En dan blijkt het ineens toch heel anders aan te voelen om een datum en tijd te noemen. Ook voor de nabestaanden. Hij is er immers nog. Hij praat, maakt grapjes en is warm. Dat wordt nu bewust beëindigd. Ik sta achter zijn keuze, ik gun hem zijn rust meer dan wat dan ook. Maar het is zo moeilijk. Dat merkte ik ook toen gisteren een van zijn beste vrienden input vroeg voor de afscheidsspeech. In eerste instantie was ik te verdrietig om me wat dan ook te herinneren. Hij leefde toch nog!! Maar gedurende de avond veranderde dat. Kleine flarden, ‘o ja!’-momenten. Ik las het mijn aanstaande voor en moest bij sommige passages zelfs even glimlachen. Wat hebben we veel plezier gehad de afgelopen 18 jaar. Dag vriend. Ik gaf je een paar jaar geleden een boek met droomreizen. Wist niet dat de laatste reis naar het land van de dromen zo nabij was. Goede reis, slaap zacht.