Dovend kaarsje

Hoewel ik hem in een half jaar tijd langzaam achteruit heb zien gaan, schrok ik gisteren erg toen ik onze vriend zag. Mager was een understatement. Hij had een nieuwe pyama aan, omdat de andere te groot was geworden. De levenslust in zijn ogen was nauwelijks zichtbaar, maar hij was nog niet zover om te gaan. We hebben eventjes bij hem gezeten, een beetje over vroeger gepraat. Ik was blij dat ik hem nog tot een lachje kon overhalen. Bij het afscheid heb ik niets gezegd, het was niet nodig. Ik heb hem over zijn wang geaaid en beloofd terug te komen. Of hij er zelf dan nog is, is afwachten. Toen we terugliepen, vroegen we ons af in hoeverre het ‘not done’ is om iemand de dood toe te wensen. Dood is echt weg. Nu is hij er nog. Hij heeft geen pijn. Maar menswaardig is een ander verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s