Wolk

Vandaag was de uitvaart van mijn tante. Het was een drukbezocht, zonnig maar verdrietig afscheid. Te vroeg, te snel. De voorgangster sprak mooi, mijn tantes hadden een warme terugblik gemaakt en mijn oom en neef spraken. Zo dapper. Tranen vloeiden, maar het was goed. Naderhand zei ik tegen mijn schoonzusje dat ik best graag ooit bij mijn eigen afscheid zou zijn. Horen wat er gezegd werd. Kijken wie er komen. ‘O’, sprak ze, ‘ik ben niet gelovig, maar ik weet zeker dat je op een wolk zittend aanwezig bent!’ ‘Nou’, sprak mijn -ook ongelovige- aanstaande, ‘dat zul je net zien, is mijn afscheid op een onbewolkte dag!’ Mijn schoonzusje had ook daar een oplossing voor. Als zij al ‘daar’ was, dan mocht mijn vriend wel bij haar op de wolk. In gedachten zag ik ze al zitten: met z’n tweetjes op een voor ongelovigen gereserveerd beetje wankel wolkje. Wel gezellig! Maar ik hoop toch maar dat wij allemaal nog heel lang hier beneden mogen blijven.