Kerkelijk huwelijk

Gisterenavond vond het eerste gesprek met onze pastor plaats. Want hoewel mijn aanstaande niet gelovig is, willen we toch in de kerk trouwen. Onze pastor is zeer ruimdenkend. Hij kent mij al vanaf mijn kinderjaren en vindt het belangrijkste dat we gelukkig zijn. Maar zo’n gesprek zet je toch aan het denken. Waar geloof ik eigenlijk in? En waarom? Waarom is het voor mij gevoelsmatig niet ‘af’ als er geen kerkelijk huwelijk is? Moet ik voldoen aan een bepaald profiel om ‘gelovig’ te zijn? Maar de pastor wuifde al mijn zorgen weg. Binnen bepaalde grenzen kunnen we een heel eind gaan. Hijzelf zal daar ook een nadrukkelijke rol in vervullen en ons begeleiden. De kerk van vandaag de dag is gelukkig niet meer zo star en rechtlijnig als vroeger. Misschien is dat wel de reden dat ik me er prettig bij voel.