Slooppand

Een paar jaar geleden is ons bedrijf verhuisd naar een nieuw kantoorpand. We waren letterlijk uit het figuurlijke jasje gegroeid. Het pand is een tijdje onderverhuurd, maar moest uiteindelijk plaats maken voor appartementen. En sinds een paar weken is de daadwerkelijke sloop een feit. Ik rijd er bijna dagelijks langs op weg naar het werk. En kijk met enige weemoed naar de vorderingen. Daar keek ik onder de indruk naar die grote hoeveelheid gangen, mensen, afdelingen en trappen. Daar kon je die heerlijke zuurkoolsalade eten in de restauratie. Daar voelde ik me veilig en beschermd als benjamin van het secretariaat. Daar stierf een goede collega en vervolgens mijn baas na een ongelijke strijd. Dag gebouw! Ik neem de herinneringen aan je mee. Iemand heeft vast wel eens een mooie songtekst over een dergelijk afscheid geschreven!