Najib

Ergens vorig jaar zag ik ‘m voor het eerst op televisie. Zomaar, tijdens het zappen. En in notime was ik verkocht: Najib Amhali. Een Marokkaan die sinds zijn vroege jeugd in Amsterdam woont. Ik ben ‘m een beetje gaan volgen. Nog steeds op televisie, want op het moment dat een theater aankondigt hem in huis te halen, zijn alle kaarten verkocht. Maar dit jaar hadden we hem in het abonnement. Nog mooie plaatsen ook. Zo konden we de lichtjes in zijn ogen vast zien. Verwachtingsvol gingen we zitten. Om na bijna twee uur nog naar adem happend van het lachen de zaal weer te verlaten. Wij gaan regelmatig naar het theater. Zijn eigenlijk best verwend. Maar ik heb echt gehuild van het lachen. Toen we naar huis reden, sprak ik mijn verwondering uit over zijn accentloze Nederlands (en Belgisch!). Mijn vriend wees me terecht. ‘Zo zijn er veel, veel meer. Zo’n 80% van alle Marokkanen. Het is die 20% die het verpest.’ Hij had zoals altijd gelijk. Hier past dus maar een conclusie. Niks niet integratiemodel of multiculturele avonden. Ga naar Najib kijken!!!