Wegwijzer

Een oudere mevrouw hield me staande. ‘Kunt u mij de weg vertellen naar de Dwarsstraat?’ Dat kon ik wel, het was niet ver. Maar er zat een moeilijk punt in de route, waardoor de kans groot was dat ze de weg nogmaals kwijt zou raken. En omdat ik toch onderweg was naar mijn auto, bood ik aan ze even voor te gaan. Ze was er duidelijk blij mee. ‘Draait u de auto maar even. Als u daar verderop bij die zijstraat wacht, dan kom ik met een klein blauw autootje en dan rijd ik voor u uit’. Ik liep naar de auto, startte en wachtte tot een blauw Peugeootje mij passeerde. Je voelt ‘m al. Dat blauwe Peugeootje draaide de weg op en de oudere dame ging er achteraan. En hoe ik ook toeterde en met mijn lichten flitste: geen reactie. Pas een eind verderop kreeg ze het in de gaten. Met een rood hoofd reed ze vervolgens braaf achter me aan tot de Dwarsstraat. Toeval bestaat, dat blijkt wel weer.