Hondenleven

Ik was niet zachter dan anders thuisgekomen. Maar blijkbaar hadden ze me niet gehoord. Want ik trof hen aan op de bank, diep in slaap. De hoofden naast elkaar op het kussen. Een arm om de andere schouder. Rustig ademhalend, zich van de buitenwereld onbewust. Allebei genietend van de geneugten die het gepensioneerde leven biedt. Ik heb er even naar staan kijken met een glimlach op mijn gezicht. Toen opende Floppy zijn ogen, zag mij en begon te kwispelen. En daar werd mijn moeder wakker van. Beiden rekten zich uit en toonden hun blijdschap me te zien. De een kreeg een liefdevolle aai, de ander een hartelijke knuffel. Wat een hondenleven hebben ze toch, die twee!