Aftellen

Het komt nu echt dichterbij. ‘Hoezo, het duurt nog vijf maanden, hoor!’ zul je denken. Maar als je aftelt vanaf een jaar terug, dan is vijf maanden ineens toch wel heel dichtbij. En na een periode van relatieve rust breken nu weer drukkere tijden aan. We gaan over een paar weken het trouwpak van mijn aanstaande kopen. En de ringen. Kort daarna heb ik een afspraak gemaakt met drie moeders en vier bruidskinderen om kleding te gaan passen. Mijn aanstaande schoonmoeder wil graag dat ik met haar meega om haar in het nieuw te steken. Het ontwerp van de trouwkaarten moet definitief worden gekozen. De proefsessie met de fotograaf. Een test van de muzikanten. Oftewel: binnenkort zullen jullie weer regelmatig worden verrast met huwelijksplannen. Wees voorbereid!

Noodhulp

Een paar dagen geleden las ik een vrij pittig stukje bij Renesmurf. Hij was het niet eens met de overweldigende aandacht voor de noodhulp aan Azie. Hij bepaalde zelf wel of en hoeveel hij schonk aan een goed doel. Ik vond hem erg kort door de bocht en zei dat ook. Maar inmiddels moet ik hem gedeeltelijk gelijk geven. Er is naar mijn mening wel aandacht nodig voor de acties. Maar op dit moment lijkt het niet gek genoeg te kunnen. En daarnaast ben je ook nog verantwoording schuldig aan derden. ‘Hoe vaak en hoeveel heb jij gegeven?’ heb ik meer dan eens gehoord. Zelfs de koningin wordt verweten dat ze niet het door haar gegeven bedrag openbaar maakt. Volgens mij is Nederland niet haar normen en waarden kwijt, maar haar nuchterheid.

Politie

Vlak voor me op de snelweg gebeurde een aanrijding. Een auto of zes, zeven stond kriskras over de linkerbaan en in de berm. Ik reed er voorzichtig langs. Naast me stopten auto’s op de vluchtstrook om te kijken hoe ernstig het was. Ik zocht een weg tussen de auto’s door en belde daarna om hulp. Aangezien het er niet ernstig uitzag, probeerde ik eerst het algemene politienummer. Maar helaas: ‘Al onze medewerkers zijn in gesprek.’ Dan toch maar 112. Omdat ik vooral naar de weg had gekeken, wist ik immers niet of er gewonden waren. ‘Met 112, wie zoekt u?’ Ergens heb ik vandaag iets gelezen over het grote misbruik van 112. Blijkbaar denken sommige mensen dat het een telefooncentrale is in plaats van een alarmcentrale. Ik legde kort uit wat er was gebeurd en ze verbond me door met de politie. Ditmaal werd er wel opgenomen. Een geluk bij een ongeluk.

Zoenen

Eind 2003 had ik het al op onze electronische personeelskrant geplaatst. Maar dit jaar was het een echte hype: wel of niet nieuwjaarszoenen op je werk? Bijna iedereen die mij een gelukkig nieuwjaar toewenste (en daar meteen aan toevoegde: ‘Maar dat zal met jouw plannen wel niet al te moeilijk zijn’), vroeg eerst toestemming om de wangen te mogen kussen. Niemand die zich afvroeg hoe persoonlijk het eigenlijk ineens wordt als je eerlijk zegt: “Nou, als je het niet erg vindt, liever niet!” Ik spreek niet uit eigen ervaring. En ik heb er zelf ook op los gekust. Ik kan het over het algemeen goed vinden met mijn collega’s. En de normen en waarden zijn op dat gebied gelukkig ook nog aanwezig. Maar om een ding ben ik ook blij: morgen kunnen we weer gewoon aan het werk.

Voornemens (vervolg)

Vannacht zonder reden wat minder goed geslapen. Maar goed, op zondag is het gebruikelijk dat ik mijn moeder ontbijt op bed breng, dus toch tijdig eruit en met Floppy naar haar toe. Zij had ook niet lekker geslapen en was dus minder zonnig dan normaal. Toen ze een beetje kattige opmerking maakte, reageerde ik meteen kribbig terug. We kletsten verder, maar het was gewoon niet zo gezellig als anders. Ik gaf haar een knuffel en ging terug naar huis voor ons eigen ontbijt. Aan het eind van de ochtend belde ze. “Sorry voor daarstraks!” Mijn boze bui was allang over, dus ook ik maakte mijn excuses. Toen schoot ze in de lach. “Het valt niet mee, he!” Ik begreep het niet meteen. “Je stukje van gisteren op D’s Days! Je wilde je geduld toch wat vaker bewaren!” Toen schoot ik ook in de lach. Plannen of voornemens, het maakt niets uit. Je moet er je best voor doen, of het laten voor wat het is.

Voornemens

Uiteraard ga ik van onze trouwdag een schitterende dag maken, daar waar het mijn bijdrage betreft. Niet alleen voor ons, maar voor alle betrokkenen moet het een mooie herinnering worden. Ik ga ook proberen wat vaker mijn geduld te bewaren. Op een redelijke manier om te gaan met die ene collega. Eerst te luisteren en dan te praten. Niet mijn zin door te drijven als het een keer niet gaat zoals ik het graag wil. Oog te hebben voor de mensen om mij heen. Goede voornemens? Nee hoor, daar doe ik niet aan op de eerste dag van het nieuwe jaar. Maar ik heb wel heel veel plannen voor 2005! Gelukkig nieuwjaar!