Bloedbank (vervolg)

Vanavond was het zover: mijn eerste keer bloedafgifte. De receptioniste en de arts die de keuring afnam waren erg aardig. Ik was werkelijk bloednerveus. Maar ook overtuigd van de juistheid van mijn actie. We moesten even wachten. In de wachtkamer hingen een aantal schilderijen en wat kleurplaten. Vreemd, want kinderen mogen geen bloed afgeven. ‘Wanneer krijg je zo’n kleurplaat?’, vroeg ik aan mijn aanstaande. Die schoot in de lach, in de veronderstelling dat ik zat te hengelen naar een beloning!! Toen werd ik gehaald en neergelegd op een bank. Ik kreeg een prik en wachtte vervolgens tot de halve liter uit mijn arm was gestroomd. Mijn vriend keek toe. ‘Joh, nooit geweten dat jij adel in je familie hebt!’ Het was voorbij voordat ik het wist. En met een kop koffie ter aansterking in mijn maag en een koek met roze glazuur als persoonlijke beloning gingen we weer naar buiten. Ik heb een half jaar tijd om weer moed te verzamelen.

Onder de wol

Mijn eerste afspraak werd vanochtend afgezegd: ‘Hij heeft griep’! En voordat er een uur verstreek, hoorde je het van alle kanten. Gesnotter, gehoest, ziek- en afmeldingen door griep. Het leek alsof het virus ineens op ons kantoorgebouw was neergedaald. Toen ik halverwege de dag even naar huis belde, vertelde mijn aanstaande dat hij zich helemaal niet lekker voelde. Hij zou het werk afmaken en dan onder de wol kruipen. Liefst drie lagen, want hij had het zo koud. Ik had nog niet opgehangen, of mijn moeder belde. Of ik op de terugweg naar huis langs de drogist kon rijden voor wat anti-griepine, ze voelde zich zo beroerd en kroop in bed. Zelfs Floppy had vanavond geen zin in zijn toetje. Hij kroop naast het baasje op bed, slaakte een diepe zucht en hield het voor gezien vandaag. Hoe het met mij gaat? Ik ga een kopje thee zetten. En vooral heel hard duimen dat ik het nou eens een keertje niet krijg!

Kerstengel

Mijn jaarlijkse terugkerende wens is een witte kerst, maar helaas gebeurt dat in Nederland maar zelden. Op eerste kerstdag zouden we met z’n allen bij mijn moeder eten. Toen we aankwamen, viel mijn mond open. Ze woont in een rijtjeshuis met een tuin ervoor en tussen nummer 20 en nummer 16 in was het bij nummer 18 wit. Niet zomaar een beetje, maar op de bomen, het pad en de buxussen bij de deur, overal lag sneeuw. Bleek dat mijn moeder zakken vol nepsneeuw had gekocht. Tot groot vermaak van de buren had ze de hele ochtend sneeuw in de lucht gegooid die vervolgens neerdwarrelde op de plek van bestemming. Net echt! Eenmaal binnen was het plezier nog niet over, want menig voorbijkomend wandelaar strekte verbaasd zijn hand uit om de sneeuw op het muurtje te voelen. Ik werd helemaal blij en vrolijk van haar verrassing. Een echte kerstengel heeft mijn wens dit jaar vervuld!!

Besluitvorming

Het nichtje van mijn aanstaande was afgelopen donderdag jarig en vandaag was het feest voor de familie. Iedereen had zich echt uitgeleefd in cadeaus. Ze kreeg een aquapet, een bezem met heksenhoed, een pluche tasje met haarspeldjes en elastiekjes, een bakset met taartversiersels, het spel Dokter Bibber, een set om armbanden te maken en nog veel meer. Naast de nichtjes lag ook menig tante tussen hen op de grond om te spelen met al dat moois. Toen we naar huis reden, zei mijn vriend: ‘Wij hebben het toch maar gemakkelijk tegenwoordig, he! Wij krijgen een boek of een dvd voor onze verjaardag. Maar als je nu naar haar kijkt: hoe weet ze nu in vredesnaam waar ze straks het eerst mee wil spelen? Die besluitvorming is zo zwaar! Dat kennen wij gelukkig niet meer.’ En hij had nog gelijk ook.

Verjaardagskleren

‘Je hebt WAT gekocht?’ Mijn aanstaande heeft er duidelijk nog nooit van gehoord. ‘Verjaardagskleren! Voor als ik over een paar weken jarig ben.’ Verjaardagskleren zijn kleren die je op je verjaardag voor het eerst aan mag. Waar je je dus hartstikke feestelijk in voelt. Mijn moeder begon ermee toen we klein waren en ik volg die traditie eigenlijk nog steeds. Vandaag heb ik dus mijn verjaardagskleren gekocht. Ik moet nu wel een kleine twee maanden wachten voordat ik ze aan mag. Maar ja, ook dat hoort erbij. Verjaardagskleren dus. Voor op je verjaardag.

Kerstkaart

Tot mijn grote verbazing ligt er een verlate kerstkaart van Disneyland Parijs in de brievenbus. Handgeschreven van ene Jean-Philippe. Ik heb heel lang een jaarabonnement op het park gehad, dus ze hebben mijn prive-adres. Maar dat heb ik twee jaar geleden opgezegd. En de afzender zegt me ook niets. ‘Zo’, zegt mijn aanstaande na het zien van de kaart: ‘je hebt blijkbaar indruk gemaakt laatste keer!’ Verschrikt kijk ik hem aan, hij maakt zeker een grapje. Bovendien, als we erover nadenken, is dat ook niet mogelijk. Ik heb geen persoonlijke contacten gehad in december, laat staan mijn visitekaartje achtergelaten! Het kan dus niet anders: het zal de Disney magie wel zijn.

Vertrouwen

In zijn nieuwjaarstoespraak verwees de hoofddirecteur naar een column op intranet. Een collega had een aansprekende oproep gedaan om elkaar meer vertrouwen te geven en het ook waard te zijn. Om aan te geven dat zij vertrouwen in haar collega’s heeft, had ze haar fiets niet op slot gezet en omschreef ze waar deze precies stond in onze fietsenkelder. Hij vond het een prachtig gebaar. Het zette me aan het denken. Ik ben van nature vrij naief. Maar toen mijn auto nagenoeg week in/week uit werd opengebroken, kreeg ook dat vertrouwen een deuk. Ik heb geleerd dat je iemand nooit mag beschadigen, ook niet als je die persoon niet mag. Toch werd Theo van Gogh vermoord. Niet echt hoopvolle gebeurtenissen dus. Maar ik ben ook opgevoed met ‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’. Ik denk niet dat er een beter moment is dan dit om het in praktijk te brengen.

Schoonmaak

De winter is zacht dit jaar. En nu de kerstboom het huis weer heeft verlaten, heb ik overal verse bloemen en bloembolletjes neergezet. Net lente. Maar welk effect dit op mijn aanstaande had, wist ik niet. Tijdens de koffie hadden we de agenda’s naast elkaar gelegd: de huwelijksvoorbereidingen, de sociale contacten en de klusjes. ‘We moeten de boekenkasten ook weer eens onder handen nemen, rond Pasen of zo’, zei ik nog. Daarna ging ik met Floppy in het bos wandelen. Toen ik thuiskwam, wachtte me een grote verrassing. De hele woonkamer stond vol stapeltjes boeken. ‘Verrassing!!’, riep mijn aanstaande vrolijk, om er meteen aan toe te voegen: ‘Je bent eerder terug dan ik had gedacht.’ Hij had duidelijk de lente in zijn bol. Wees dus voorzichtig met bolletjes, sommige hebben onverwachte bijwerkingen!

Leeftijd

Vandaag zag ik mijn neef. Hij wordt over een week veertig. En hij vindt het vre-se-lijk! Uiteraard heb ik hem eerst enorm geplaagd. Maar daarna vroeg ik hem wat er nou zo erg aan dat cijfer was. Hij kon het me niet precies vertellen. Het kwam zo’n beetje neer op oud, afgeleefd, versleten en niet meer meetellen. Al sinds zijn dertigste zat hij er tegenaan te hikken. Over twee maanden verandert mijn 3 in een 4. En ik vind het heerlijk. Gevoelsmatig vind ik 39, het einde van de reeks, ook veel ouder klinken dan 40, weer aan het begin. En ach, toen ik net twintig was, vond ik mensen van half de dertig best oud. Toen ik zelf die leeftijd had bereikt, begreep ik daar niets van. Het leven bruiste juist aan alle kanten. ’t Is maar net hoe je er tegenaan kijkt. Ik heb mijn neef veel sterkte gewenst. Maar zelf kan ik niet wachten tot het zover is!

Brandweer

Buiten hoor ik het geluid van een walkietalkie, tenminste, als die nog bestaan. De brandweer staat op straat, met twee grote brandweerwagens. Door de storm hangt er een stuk van het dak een paar huizen verder half boven de straat. Met een hoogwerker stijgen twee mannen in het bakje naar boven om de zaak te redden. Ademloos kijken we toe hoe ze het daklood terugbuigen. Het bakje keert terug naar de grond en twee andere brandweermannen vervangen de eersten. Weer stijgt het bakje naar de dakgoot. Deze brandweermannen zijn gewapend met hamer en spijkers en timmeren het daklood weer vast. Tot slot gaat de brandweercommandant kijken of het allemaal in orde is. Dan vertrekken ze weer. Op naar het volgende gevaar.