Paarden en zo

Het valt me soms ineens op. Iedereen moppert zo. Op het weer en op de baas. Op het feit dat je iets wel hebt, maar niet wilt. Of iets niet hebt en wel wilt. Op iets dat een ander heeft, maar waar jij recht op denkt te hebben. Op de tijd die te langzaam of te snel gaat. Het lijkt wel of we maar moeilijk kunnen wennen aan het feit dat we even een klein stapje terug moeten doen. Dat lekker nog steeds maar een vinger lang is. Dat er geen meevallers bestaan zonder tegenslag. Een paard kan zijn of haar lippen op elkaar houden zonder dat iemand meteen de inhoud van de ‘bek’ luidkeels van commentaar voorziet. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet heilig. Ik klaag ook. De ene keer terloops, de andere keer hardgrondig. Maar soms valt het me ineens op dat we het zo slecht niet hebben. Dat het leven echt mooi kan zijn. Op een voorwaarde: je moet het gewoon willen zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s