Bloedbank (vervolg)

Vanavond was het zover: mijn eerste keer bloedafgifte. De receptioniste en de arts die de keuring afnam waren erg aardig. Ik was werkelijk bloednerveus. Maar ook overtuigd van de juistheid van mijn actie. We moesten even wachten. In de wachtkamer hingen een aantal schilderijen en wat kleurplaten. Vreemd, want kinderen mogen geen bloed afgeven. ‘Wanneer krijg je zo’n kleurplaat?’, vroeg ik aan mijn aanstaande. Die schoot in de lach, in de veronderstelling dat ik zat te hengelen naar een beloning!! Toen werd ik gehaald en neergelegd op een bank. Ik kreeg een prik en wachtte vervolgens tot de halve liter uit mijn arm was gestroomd. Mijn vriend keek toe. ‘Joh, nooit geweten dat jij adel in je familie hebt!’ Het was voorbij voordat ik het wist. En met een kop koffie ter aansterking in mijn maag en een koek met roze glazuur als persoonlijke beloning gingen we weer naar buiten. Ik heb een half jaar tijd om weer moed te verzamelen.