Onder de wol

Mijn eerste afspraak werd vanochtend afgezegd: ‘Hij heeft griep’! En voordat er een uur verstreek, hoorde je het van alle kanten. Gesnotter, gehoest, ziek- en afmeldingen door griep. Het leek alsof het virus ineens op ons kantoorgebouw was neergedaald. Toen ik halverwege de dag even naar huis belde, vertelde mijn aanstaande dat hij zich helemaal niet lekker voelde. Hij zou het werk afmaken en dan onder de wol kruipen. Liefst drie lagen, want hij had het zo koud. Ik had nog niet opgehangen, of mijn moeder belde. Of ik op de terugweg naar huis langs de drogist kon rijden voor wat anti-griepine, ze voelde zich zo beroerd en kroop in bed. Zelfs Floppy had vanavond geen zin in zijn toetje. Hij kroop naast het baasje op bed, slaakte een diepe zucht en hield het voor gezien vandaag. Hoe het met mij gaat? Ik ga een kopje thee zetten. En vooral heel hard duimen dat ik het nou eens een keertje niet krijg!