Leeftijd

Vandaag zag ik mijn neef. Hij wordt over een week veertig. En hij vindt het vre-se-lijk! Uiteraard heb ik hem eerst enorm geplaagd. Maar daarna vroeg ik hem wat er nou zo erg aan dat cijfer was. Hij kon het me niet precies vertellen. Het kwam zo’n beetje neer op oud, afgeleefd, versleten en niet meer meetellen. Al sinds zijn dertigste zat hij er tegenaan te hikken. Over twee maanden verandert mijn 3 in een 4. En ik vind het heerlijk. Gevoelsmatig vind ik 39, het einde van de reeks, ook veel ouder klinken dan 40, weer aan het begin. En ach, toen ik net twintig was, vond ik mensen van half de dertig best oud. Toen ik zelf die leeftijd had bereikt, begreep ik daar niets van. Het leven bruiste juist aan alle kanten. ’t Is maar net hoe je er tegenaan kijkt. Ik heb mijn neef veel sterkte gewenst. Maar zelf kan ik niet wachten tot het zover is!