Vroeger

We gingen samen op bezoek bij onze zieke vriend. Het was bijna net als vroeger, toen ik net bij het bedrijf kwam werken en zij zich zo’n beetje over mij ontfermden. Zo’n bloedjonge meid, net van school. Zij kenden inmiddels het klappen van de arbeidszweep. En we schelen negen jaar, net niet te veel en net niet te weinig. Toen we zaten te praten, zag ik ons ineens ook echt zitten. Wijzer, grijzer, maar met dezelfde humor en hetzelfde saamhorigheidsgevoel. Elkaar begrijpen zonder al teveel woorden. Collega’s die net dat beetje meer voor elkaar betekenden. Het was gezellig, het was warm en het deed me erg goed. Ik hoop dat we met z’n drieen nog heel veel jaren samen zullen doorbrengen. maar als het niet zo mag zijn, dan koester ik de herinnering aan vandaag.