Twee jaar

Vandaag is het precies twee jaar geleden dat ik mijn eerste stukje op D’s Days schreef. Nog een beetje aftastend en afwachtend. Komen er lezers? Schrijf ik leuk genoeg om terug te komen? En wat schrijft die ander eigenlijk? Dan eens dit uitproberend, dan eens dat testend. Sommige stukjes vond ik zelf eigenlijk niet bijzonder, maar leverden veel reacties en discussie op. Zoals hoe jij je toiletpapier opfrommelt of opvouwt voor gebruik. Andere stukjes vond ik geniaal, maar kenden blijkbaar een zeer klein publiek. De ‘muziekjes in mijn hoofd’ is daar een mooi voorbeeld van. Mensen vragen me wel eens waarom ik eigenlijk schrijf. Het antwoord is eenvoudig: voor de lezer. Of ik dat nu zelf ben of mijn moeder of een collega of jij. En zolang die betrokkenen het nog niet zat zijn, gaat D’s Days door. Ik wens jullie nog heel veel leesplezier!