Bril

Het was mij al eerder opgevallen: het langdurig focussen, armen die ietsje korter lijken. Maar voor mijn verloofde kwam het hard aan. Hij was aan een bril toe. En niet eens zo’n kek vetcool leesbrilletje, nee, ook voor het kijken in de verte kon hij wel wat hulp gebruiken. Dus naar de opticien. En een zo onopvallend mogelijke bril uitgekozen. Hij kreeg anderhalve week de tijd om aan het idee te wennen. Maar vandaag moest hij eraan geloven. Thuisgekomen kijkt hij me verwachtingsvol aan. En ik, ik vind het geweldig. Het staat stoer en intellectueel. Volwassen en gedistingeerd. Met zo’n knapperd wil ik wel trouwen!

PS: dit stukje is uiteraard voornamelijk geschreven als hart-onder-de-riem-stekertje voor mijn verloofde. Meelevende en opbeurde reacties zijn van harte welkom.