Uitslag

Gisteren zou hij de uitslag van de onderzoeken krijgen. Ik ben donderdag nog bij hem op bezoek geweest. Hij voelde zich eigenlijk best goed. “Nou”, zei ik, “wat doe je dan nog hier in het ziekenhuis? Ga lekker naar huis, dat is voor ons ook gemakkelijker!” We stonden met zevenen aan zijn bed. Er is weinig humor in deze periode, dus je bent blij met weinig. Toen ik ‘m gedag zei, pakte hij mijn hand stevig tussen de zijne. “Beloofd!” Hij zou niet opgeven. Maar de telefoon blijft stil. En ik durf zelf nog niet te bellen. Het is net alsof je in het oog van de orkaan zit: na al het natuurgeweld is het eventjes rustig. Maar er komt hoe dan ook nog wat aan, al ken je de kracht en de impact nog niet. Soms is onzekerheid beter te verdragen dan de keiharde waarheid.