Stuurlui

Na een slapeloze nacht bel ik hem. Hij is het nieuws nog volop aan het verwerken. Maar hij is zo moe. Zo moe. Ik probeer mijn tranen tegen te houden en hem op te monteren. Op te jutten bijna. ‘Dit doe je me niet aan, hoor je me! Je zult me in mijn bruidsjurk zien.’ Dit veroorzaakt een klein lachje. Het begin, hoe fragiel ook, is er. Ik beloof hem kaarsjes te branden. En contact te houden met hem en met zijn vrouw. Hij belooft te vechten. Maar ik hoor de onmacht in zijn stem. Ik waag nog een poging: ‘Je bent nog niet dood. En je doet het niet alleen, wij zijn er voor je!’ Waarom staan de beste stuurlui toch altijd aan de wal?

PS: we zijn komende weekeinde weg, dus geen nieuwe stukjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s