De dood

Vandaag is het 2 september. Vijftien jaar geleden overleed mijn vader, 50 jaar oud. De scherpe kantjes zijn eraf gesleten, maar op sommige speciale dagen sta je toch wat meer stil bij de dood. En juist vanmiddag kreeg ik een naar bericht. Een vriend van ons is ernstig ziek. Het ziet er heel erg slecht uit. En weer vraag ik het me af: waarom is het zo moeilijk om te accepteren dat het leven eindig is? Zodra je echt beseft dat je leeft, weet je dat ooit de dood erop volgt. Er zijn geen uitzonderingen. Alleen het moment is onzeker. Ik ben niet bang om dood te gaan. Maar ik ben bang om te verliezen. Om de pijn van het verdriet te voelen. Terwijl ik weet dat er geen uitweg is. Hoe ouder ik word, des te meer afscheid zal ik moeten nemen. Net zolang tot men afscheid van mij neemt. En terwijl ik een kaarsje opsteek om het goed te laten komen, hoop ik dat dat afscheid nog heel lang op zich zal laten wachten.