Boos

Thuis tref ik een zeer timide hondje aan. Ik ga op mijn hurken bij hem zitten en vraag wat er is. ‘Oma is boos op mij’, luidt het antwoord. Tja. Dat was mij eerlijk gezegd al bekend. Oma was even wat boodschappen doen met een vriendin. En Floppy is niet gewend om alleen te zijn. Soms een uurtje of zo, maar eigenlijk vindt hij het heel normaal om overal bij aanwezig te mogen zijn. We kunnen en willen niet altijd aan die wens tegemoet komen. Wij zijn mensen en hij is een hondje. Maar toen oma thuis kwam, lag er een heel nijdig plasje bij de tafel. ‘Ik vond het helemaal niet leuk om alleen thuis te zijn!’, voert hij ter verdediging aan. ‘En toen kwam er ineens stoom uit mijn oren. En toen de damp was opgetrokken, had ik tegen de tafelpoot aangeplast! En nou is ze boos. Ze is nooit boos. Maar nu wel.’ Verdrietig en een beetje beschaamd kijkt hij me aan. Hij belooft plechtig het nooit meer te doen. Echt waar. Samen gaan we een bosje bloemen kopen. En nog een keer ‘sorry’ zeggen. Dan komt het vast wel weer goed. Honden zijn echt soms net kinderen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s