Vuilnisbak

Floppy had jeuk en bleef bijten, dus gingen we vanochtend naar de dierenarts. Het was druk, ondanks het vroege tijdstip op zaterdagochtend. Naast me zat een mevrouw met een grote hond en de plek daarnaast was nog leeg. Een mevrouw in joggingpak, merk campingsmoking, kwam binnen. Geanimeerd begon ze tegen niemand in het bijzonder te praten. Haar hondje had puppies, maar het ging niet goed met de melkvoorziening en daarom dacht ze dat de dierenarts er beter even naar kon kijken. Al kwetterend ging ze op de lege stoel zitten. ‘Och, kijk nou’, zei ze tegen het beestje, ‘nou zit je wel naast een vuilnisbak!’ De mevrouw naast haar stoof op: ‘Dit is helemaal geen vuilnisbak, dit is een rasechte Engels Dog en ik heb de stamboom bij me als u het weten wilt!!!’ De mevrouw in het joggingpak keek verbaasd en niet-begrijpend. Toen wees ze heel voorzichtig naar de andere kant. Naast haar stoel stond een vuilnisbak en een rol papier. Voor als een van de honden per ongeluk een plasje deed of zo. Ondanks de volle wachtkamer was het doodstil. Toen zei de eerste mevrouw bedrukt: ‘Sorry’. ‘Geeft niks, hoor’ luidde het antwoord: ‘had mij ook kunnen gebeuren!’

Kinderachtig

Afgelopen week benaderde een collega van een andere afdeling me voor een uitgebreide klus. Ik legde hem de procedure uit: kleinigheidjes pakken we onderling op, maar grotere activiteiten worden via de leidinggevende aangevraagd. Die bepaalt dan wie het meest geschikt is en wie de meeste tijd heeft om te participeren. De man had duidelijk niet zoveel zin om die officiële weg te bewandelen. Hij zou er nog wel op terug komen. Heel toevallig hoorde ik vandaag van mijn directe collega, dat hij háár gisteren had benaderd. Zonder iets te zeggen over ons gesprek en vooral het project bagatelliserend. Zodat ze het ‘even tussendoor’ zou kunnen wegwerken. Maar omdat ze morgen op vakantie gaat, vroeg ze het bij nader inzien toch maar aan mij. Bloedlink word ik hiervan!! Ik heb grote bewondering voor ouders, die door hun kroost regelmatig tegen elkaar worden uitgespeeld. Ik denk dat ik mijn collega voor straf dus maar eens een keer zonder eten naar bed stuur!

Even geduld aub

Niet dagelijks, maar zeer regelmatig klik ik al ‘mijn linkjes’ aan en lees wat er door deze en gene wordt geblogd. Ik blader terug, reageer hier en daar en geniet van het feit dat we zoveel leuks te vertellen hebben met z’n allen. Maar vandaag bleek mijn linklijstje ineens spoorloos. En toen ik bij mijn schoonzusje keek, was ook haar informatie foetsie. In paniek typte ik het adres van een blog in, dat ik van buiten kende! Ook niets! Waarschijnlijk dus een storing bij blogrolling.com. Goede raad was duur. Ik ken beslist niet alle adressen uit mijn hoofd. Via het ‘hoppen’ van de ene naar de andere site heb ik gelukkig een groot aantal collega’s kunnen bereiken. Voor degenen die mij nog niet langs hebben zien komen vandaag: even geduld a.u.b.!

Voorwaarden

Een tijdje geleden zat mijn moeder voor zaken bij ‘onze notaris’ en vertelde enthousiast dat haar dochter ging trouwen. ‘Aha, dan zie ik haar binnenkort wel’, was zijn antwoord. Om na enige stilte te vervolgen: ‘Ze komt toch wel om de huwelijkse voorwaarden te bespreken?’ Mijn moeder moest het antwoord schuldig blijven, maar vertrok uiteindelijk met de belofte dat ze het mij zou doorgeven. En ik denk er eigenlijk hetzelfde over als zij. Huwelijkse voorwaarden. Het lijkt net alsof je elkaar bij voorbaat al niet vertrouwt. Maar ja, het hoort er eigenlijk tegenwoordig gewoon bij. Niet alle echtparen blijven lang en gelukkig een echt paar. Wij natuurlijk wel, maar als er toch iets gebeurd, verloopt het allemaal wat soepeler. Zo’n bezoek aan de notaris is overigens ook weer een aardige hap uit ons huwelijkspotje. Kortom, nog eens goed over nadenken.

Jongste blogger

Gisteren kreeg ik een email van mijn collega. Haar jongste zoon, acht jaar oud, zag zijn moeder nu al meer dan een jaar telkens een stukje schrijven op Internet. En nu wilde hij zelf wel eens weten hoe of dat werkte: dagelijks iets interessants verzinnen om aan anderen te vertellen. Samen hebben ze een weblog gebouwd en de eerste tekst geplaatst. Toen hij vanochtend wakker werd, was zijn eerste opmerking dat hij al wist wat hij vandaag ging schrijven. De hedendaagse jeugd. Ze zijn zo enthousiast! Maar ze hebben het ook erg druk. Ik ben benieuwd of Hugo de tijd vindt om regelmatig te schrijven. En of hij de jongste blogger van Nederland is. Maar hij is in elk geval de jongste van mijn linklijstje!

Bloederig

Een van mijn collega’s is vorige week voor het eerst vader geworden. We leefden de laatste loodjes met hen mee, zaten in spanning als zijn trein vertraging had of bleek te hebben, maar eindelijk was het dan zover: het verlossende telefoontje. Een paar dagen later kwam hij naar kantoor om op beschuit met muisjes te tracteren. En natuurlijk had hij foto’s bij zich…. Een paar collega’s riepen tegelijkertijd: ‘We hoeven geen bloederige foto’s te zien, hoor!’ De jonge vader keek al net zo verschrikt. ‘Natuurlijk niet, daar houd ik zelf ook absoluut niet van!’ Maar uit het feit dat de mening nagenoeg unaniem was, bleek toch wel dat het nog lang geen uitzondering is dat je onvoorbereid allerlei close-ups van bepaalde onderdelen te zien krijgt. Helaas!

Tapas

Gisteren was mijn schoonzusje jarig en het leek haar leuk om alle gasten te vragen om tapas mee te nemen. Ik raadpleegde dus meteen de site van mijn kookgoeroe Rudolph van Veen en besloot mossel- en spinazietapas te maken. Toen we aankwamen, stond de tafel al boordevol met allerlei heerlijkheden. “Hoe heet dit eigenlijk?”, vroeg mijn zwager even later, terwijl hij een mossel leeg lepelde. “Mossel- en spinazietapas”. “Nee, ik bedoel de officiele naam!” “Mossel- en spinazietapas!” Hij zweeg even. “Nou, het is toch erg lekker, al heeft het geen mooie naam.” En dat is nou net het allerbelangrijkste!

Circus

Toen ik gisteren op de terugweg naar huis een auto van Circus Krone zag rijden, was ik in een flits weer een jaar of 8. En hevig verliefd op een acrobaat van Circus Krone. Lang, slank, 15 jaar en een zwarte krullenbol. Ademloos keek ik naar zijn halsbrekende toeren. Bewonderend maar ook bang dat er iets mis zou gaan en mijn held ter aarde (of in het vangnet natuurlijk) zou storten. Hij heette Rolito en ik had het zwaar te pakken. Ik heb hem zelfs nog een briefje geschreven om hem te overtuigen van mijn oneindige liefde. Ach, ik was nog zo jong. Het circus trok verder, Rolito met zich meenemend. Een paar week later was mijn gebroken hart geheeld en had ik het alweer zwaar te pakken van een klasgenootje. Maar achter de auto rijdend vraag ik me ineens af hoe het met hem is vergaan. En wie weet denkt hij nog eens hetzelfde over mij!

Onvoorstelbaar

Ik ga een andere hond kopen. Een pitbullterier. Of een Mastino. Of een bulldog. Een mannetje, want die zijn sterker. Ik ga hem eerst vertellen dat hij op zich een aardige hond is. Maar dat hij gewoon teveel energie heeft. En zich soms op een manier ontlaadt die niet iedereen even leuk vindt. Dus dat hij daar echt mee op moet passen. Maar dat dit voor een keertje wel mag. Omdat ik het vraag. En dan ga ik hem ongelooflijk opjutten. Uitschelden. Beledigen. Net zolang tot hij echt pissed is. En dan ga ik bij hem op bezoek. En vervolgens bij die vent rechtsonder in het scherm van die bladzijde. En iedereen die mee wil doen of gewoon toe wil kijken: wees welkom. Maar: streng verboden in te grijpen!

Beschermheilige

‘Hoe heet de beschermheilige van de reizigers ook alweer?’ Zeg nou zelf, je verwacht dit soort vragen niet snel als je je staat af te peigeren op de lopende band in het sportcentrum. Ze lichtte het toe: een collega was op zoek naar een origineel ‘goede reis’-cadeautje en wilde iets in die trant kopen. Ik wist het antwoord: Christoffel! ‘En weet jij tot welke heilige je je moet richten om verloren spullen terug te vinden?’ En dreunde vervolgens het rijmpje op dat mijn oma me ooit leerde: ‘Heilige Antonius (!), beste vrind, zorg toch dat ik mijn ….. (verloren item invullen) vind.’ De dierenbeschermheilige was niet moeilijk: Franciscus van Assisie. En zo ging het nog even door. We kwamen samen een heel eind. Maar volgens mij zijn er nog veel meer, die blijkbaar minder aandacht krijgen dan ze wellicht verdienen.