Galant

Vanavond was de eerste gezamenlijke sportavond van mijn verloofde en mij. Ik sport al eenmaal per week met mijn vriendin, maar we willen er allebei stralend gezond uitzien op onze trouwdag. En daar zal het nodig voor bewogen moeten worden. Dus mijn verloofde heeft ook een abonnement genomen. Terwijl hij ergens in de ruimte uitleg kreeg van de diverse apparaten, stond ik voor het buikspiermartelapparaat. Het is net een kermistoestel met van die beugels over je schouders, waarbij je je neus naar je knieen moet bewegen. Alles doet zeer als je het goed doet. Er hing behoorlijk wat gewicht aan van de vorige martelaar. Maar net toen ik me voorover wilde buigen om de schijven eraf te halen, boog een jongen zich behulpzaam langs me heen. ‘Laat mij maar even, deze zijn 20 kg’. En voor ik kon protesteren, haalde hij ze er voor me af. Ik was er echt even stil van, maar heb de galante jongen van harte bedankt voor zijn hulp. Er zijn blijkbaar ook andere manieren om indruk te maken in een sportschool.

Bruidsmeisjes

In het magazine ‘Trouwen’ las ik dat meer dan de helft van de bruidsparen bruidsmeisjes en/of -jonkertjes om zich heen heeft lopen op De Dag. Mijn verloofde heeft vier nichtjes in de leeftijd van een tot dertien jaar. En allemaal willen ze bruidsmeisje zijn. Leuk!! Maar wat blijkt nu? Er is niet of nauwelijks aan ‘echte’ kleding te komen! Hen in het wit steken is natuurlijk geen probleem, maar ik zie iets met tule en grote strikken voor me. Dat heeft de doorsnee Bijenkorf meestal niet hangen. Gelukkig vond ik met wat moeite een internetsite van de ‘grootste bruidskinderkledingwinkel in Nederland’. Wel een beetje uit de buurt, maar goed. Toen ik hen belde voor wat meer informatie, kreeg ik echter een vervelende mededeling. ‘Sorry mevrouw, maar we gaan per 1 oktober dicht!’ Gelukkig hebben we nog veel tijd om te zoeken!

Weekeinde

Boodschappen gedaan, met Floppy naar de dierenarts geweest, bij mijn moeder stof gezogen en schoongemaakt (haar hulp is op vakantie en ze kan het door een schouderblessure niet zelf), de was gedaan van een week, samen met mijn Verloofde bij ons thuis de boel onder handen genomen, naar de verjaardag van een vriend geweest die dubbel feest vierde omdat hij zijn vriend 25 jaar kende, de zondagse wandeling door het bos gemaakt, de tuinmeubelen in de winterolie gezet, de muren en de balkondeuren geschuurd en geverfd terwijl mijn Verloofde de ramen waste, eten gemaakt voor een zieke buurvrouw en de strijk weggewerkt. Gelukkig mag ik morgen weer gaan werken!

Vuilnisbak

Floppy had jeuk en bleef bijten, dus gingen we vanochtend naar de dierenarts. Het was druk, ondanks het vroege tijdstip op zaterdagochtend. Naast me zat een mevrouw met een grote hond en de plek daarnaast was nog leeg. Een mevrouw in joggingpak, merk campingsmoking, kwam binnen. Geanimeerd begon ze tegen niemand in het bijzonder te praten. Haar hondje had puppies, maar het ging niet goed met de melkvoorziening en daarom dacht ze dat de dierenarts er beter even naar kon kijken. Al kwetterend ging ze op de lege stoel zitten. ‘Och, kijk nou’, zei ze tegen het beestje, ‘nou zit je wel naast een vuilnisbak!’ De mevrouw naast haar stoof op: ‘Dit is helemaal geen vuilnisbak, dit is een rasechte Engels Dog en ik heb de stamboom bij me als u het weten wilt!!!’ De mevrouw in het joggingpak keek verbaasd en niet-begrijpend. Toen wees ze heel voorzichtig naar de andere kant. Naast haar stoel stond een vuilnisbak en een rol papier. Voor als een van de honden per ongeluk een plasje deed of zo. Ondanks de volle wachtkamer was het doodstil. Toen zei de eerste mevrouw bedrukt: ‘Sorry’. ‘Geeft niks, hoor’ luidde het antwoord: ‘had mij ook kunnen gebeuren!’

Kinderachtig

Afgelopen week benaderde een collega van een andere afdeling me voor een uitgebreide klus. Ik legde hem de procedure uit: kleinigheidjes pakken we onderling op, maar grotere activiteiten worden via de leidinggevende aangevraagd. Die bepaalt dan wie het meest geschikt is en wie de meeste tijd heeft om te participeren. De man had duidelijk niet zoveel zin om die officiële weg te bewandelen. Hij zou er nog wel op terug komen. Heel toevallig hoorde ik vandaag van mijn directe collega, dat hij háár gisteren had benaderd. Zonder iets te zeggen over ons gesprek en vooral het project bagatelliserend. Zodat ze het ‘even tussendoor’ zou kunnen wegwerken. Maar omdat ze morgen op vakantie gaat, vroeg ze het bij nader inzien toch maar aan mij. Bloedlink word ik hiervan!! Ik heb grote bewondering voor ouders, die door hun kroost regelmatig tegen elkaar worden uitgespeeld. Ik denk dat ik mijn collega voor straf dus maar eens een keer zonder eten naar bed stuur!

Even geduld aub

Niet dagelijks, maar zeer regelmatig klik ik al ‘mijn linkjes’ aan en lees wat er door deze en gene wordt geblogd. Ik blader terug, reageer hier en daar en geniet van het feit dat we zoveel leuks te vertellen hebben met z’n allen. Maar vandaag bleek mijn linklijstje ineens spoorloos. En toen ik bij mijn schoonzusje keek, was ook haar informatie foetsie. In paniek typte ik het adres van een blog in, dat ik van buiten kende! Ook niets! Waarschijnlijk dus een storing bij blogrolling.com. Goede raad was duur. Ik ken beslist niet alle adressen uit mijn hoofd. Via het ‘hoppen’ van de ene naar de andere site heb ik gelukkig een groot aantal collega’s kunnen bereiken. Voor degenen die mij nog niet langs hebben zien komen vandaag: even geduld a.u.b.!

Voorwaarden

Een tijdje geleden zat mijn moeder voor zaken bij ‘onze notaris’ en vertelde enthousiast dat haar dochter ging trouwen. ‘Aha, dan zie ik haar binnenkort wel’, was zijn antwoord. Om na enige stilte te vervolgen: ‘Ze komt toch wel om de huwelijkse voorwaarden te bespreken?’ Mijn moeder moest het antwoord schuldig blijven, maar vertrok uiteindelijk met de belofte dat ze het mij zou doorgeven. En ik denk er eigenlijk hetzelfde over als zij. Huwelijkse voorwaarden. Het lijkt net alsof je elkaar bij voorbaat al niet vertrouwt. Maar ja, het hoort er eigenlijk tegenwoordig gewoon bij. Niet alle echtparen blijven lang en gelukkig een echt paar. Wij natuurlijk wel, maar als er toch iets gebeurd, verloopt het allemaal wat soepeler. Zo’n bezoek aan de notaris is overigens ook weer een aardige hap uit ons huwelijkspotje. Kortom, nog eens goed over nadenken.