Lifters

Ik had het eerst niet eens zo in de gaten, maar ook langs de weg zie je het verval van de huidige economie. Ineens staan er weer mensen te liften. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik de laatste zag, maar dat is toch echt een hele tijd geleden. En ineens zie je ze weer, met hun bordjes naar Gent, Amsterdam of Apeldoorn. Meestal haal ik verontschuldigend mijn schouders op: ‘sorry, moet een andere kant uit’. Dat vind ik minder vervelend overkomen dan een kort knikje ‘nee, ik neem je niet mee’. Ooit heb ik een keer een jongen meegenomen. Het regende en hij moest toevallig dezelfde kant uit. Maar toen hij eenmaal in de auto zat, vond ik het toch wel eng. Ik was immers maar ‘een meisje’ alleen. De jongens die vanmiddag stonden te liften, moesten een compleet andere kant op. Dus ik haalde mijn schouders maar weer op: ‘sorry’. Een van hen zwaaide. De economen zeggen dat we weer in de stijgende lijn zitten, maar ik moet het nog zien! Lifters zeggen meer dan daden.