Hangjongeren

Bertje, onze dwergpapegaai, is een vroege vogel. Zodra het licht wordt, begint zijn (en dus ook onze) dag. Nu hebben we daar in de winter niet zo’n problemen mee. Maar wel als net als vandaag de zon zo rond half zes opkomt. Mijn Vriend legt meestal ’s avonds al een doek over zijn kooi, maar was dit gisterenavond vergeten. Dus toen ik veel te vroeg naar mijn zin gewekt werd, heb ik Bertje alsnog verdonkermaand en ben weer mijn bed ingekropen. Het lawaai hield echter maar niet op! Toen ik beter luisterde, bleek het van buiten te komen. Ik wist niet wat ik zag toen ik de gordijnen open deed. Wel 25 kauwtjes zaten gezellig keuvelend op de tafel, stoelen en schommelbank. Diep in gesprek met elkaar. Toen ik bewoog, keken ze verstoord op. En vlogen vervolgens met z’n allen tegelijk de lucht in. Je vindt hangjongeren tegenwoordig echt overal!

Onder het bed

Ik word wakker door het geluid van gesnuffel en hoorbaar op elkaar klappende kaken. Aangezien het gesnuffel daarna weer van voren af aan begint, ga ik er vanuit dat het ‘mis’ was. Ik doe het licht aan en zie dat Floppy half onder het bed ligt. En constateer dat zich daar dus nog ‘iets’ moet bevinden, gezien zijn opwinding. Durf ik te kijken? Gaat het om een monster? Een inbreker? Of iets van kleiner formaat? Mijn Vriend pakt de bouwlamp en schijnt onder het bed. Behalve de voorkant van Floppy ziet hij niets bijzonders. Maar we ruiken het nu ook: er heeft een muis gezeten. Die is vast allang weg. Het licht gaat dus weer uit en ik kruip onder de dekens terug. Floppy geeft het niet zo snel op, maar blaast uiteindelijk de aftocht met de beloft dat we bij daglicht een en ander grondig zullen inspecteren. Dit muisje zal dus nog wel een staartje krijgen.

Baldadig

Vanochtend was ik in een baldadige bui. Dus toen mijn Vriend onder de douche stond, besloot ik me te verstoppen in zijn klerenkast. Ik paste er precies in, en de deur kon dicht. Floppy begreep er niets van. Ik hoorde hem verbaasd snuffelen aan de kastdeur. Gelukkig hoefde ik het niet lang vol te houden in deze ongebruikelijke houding. Al snel hoorde ik de badkamerdeur open gaan. Mijn Vriend liep zoals gebruikelijk meteen naar de kast voor schoon ondergoed en sokken, in de veronderstelling dat ik in de keuken of woonkamer was. De blik in zijn ogen toen ik uit de kast sprong, zal ik nooit meer vergeten. Hij viel terugdeinzend achterover op het bed, terwijl ik geen adem kreeg van het lachen om zijn verschrikte blik. Ik heb de rest van de dag doorgebracht in een telkens terugkerende giegelbui. Mijn Vriend zal nooit meer een dichte kast openen zonder eerst te kijken waar ik me bevindt.

Dakterras

Ons dakterras ligt beschut in een soort kuil tussen de daken. Op het zuiden, met genoeg ruimte voor een schommelbank, een tafel met stoelen en een paar grote plantenbakken. Maar voor de vogels is het niet echt zichtbaar. Zo af en toe scheerde er een duif over, maar daar bleef het dan wel bij. Ik heb al vanalles geprobeerd om ze te lokken. Afgelopen winter leek mijn actie voor het eerst succes te hebben. Een aantal kool- en pimpelmeesjes vonden de vetbolletjes. En op hen kwamen vervolgens een aantal spreeuwen en kauwtjes af. Geen grote hoeveelheden, gewoon net leuk. Hoe brutaal ze echter in die korte tijd geworden zijn, was mij niet bekend. Vanavond kwam mijn schoonmoeder op bezoek en in afwachting van haar komst had ik wat chips op tafel gezet. Vervolgens was ik binnen nog wat aan het rommelen. Toen ik terug op het dakterras kwam, was ik net op tijd om een stevige zwarte kauw met een Dorito in zijn bek weg te zien vliegen. Schaterend. Voor zover dat mogelijk is met je bek vol chips.

Verjaardag

Hij had zich er stiekum zeer op verheugd. Normaalgesproken zat hij al om half 6 ’s ochtends in de auto, om de files voor te zijn. Het was een behoorlijk eind rijden naar z’n werk, maar hij had het er naar z’n zin. En tegen de tijd dat hij thuis kwam, had zijn gezin al gegeten en stond er voor hem iets te wachten op het warmhoudplaatje. Maar niet vandaag. Vandaag was hij jarig en om dat te vieren had hij een vrije dag opgenomen. Quality time met zijn familie. En dus zat hij extra feestelijk aan het ontbijt. Zijn kinderen hadden echter haast; het was al bijna acht uur en het was een heel stuk fietsen naar school. ‘Ach ja’, dacht hij, ‘da’s waar ook, de vakantie was vorige week’. Ook zijn vrouw had weinig tijd voor hem: “Het is inderdaad een leuk idee, lieverd, zo’n vrije dag. Maar ik had er niet op gerekend en iemand zal toch voor het bier en de zoutjes moeten zorgen.” Nog steeds was zijn humeur zonnig en vrolijk. Helemaal niet erg om alleen thuis te zijn. Dan kon hij alle aandacht geven aan de vele telefoontjes van familie en vrienden om hem te feliciteren. En toen om kwart over 5 ’s middags de telefoon voor het eerst rinkelde en er aan de andere kant werd gezegd: “He, ben jij al thuis? Mag ik je vrouw even om iets af te spreken voor volgende week? O ja, gefeliciteerd he!” gaf hij de telefoon berustend door.

Onthoofdingsfilmpje

Nee, vrees niet, hier geen link naar Het filmpje. Ik probeer nog steeds de journaalbeelden van een paar weken geleden te vergeten. Maar mijn Vriend kwam daarstraks thuis en zei dat het in scene was gezet door Amerika. Om Irak een slechte naam te geven. Het bewijs zat ‘m in het postuur van de mannen in het zwart (veel te goed gevoed ten opzichte van hun ‘landgenoten’), het gebrek aan een Arabisch accent en het feit dat het slachtoffer nauwelijks bloedde. Hij was dus al dood en de feitelijke actie heeft hij niet meer meegemaakt. Had mijn Vriend op kantoor gehoord van collega’s. Nu duikt er na dit soort berichten vaak allerlei ‘broodje aap’-achtige bewijsmateriaal op. Soms is het nog waar ook. Maar hoe erg ik het ook voor die Amerikaan en zijn nabestaanden vind, ik hoop ditmaal echt op het tegendeel. Je moet er toch niet aan denken dat het om een ordinaire publiciteitsstunt gaat. Een wanhopige poging om het imago van een afglijdende regering weer wat op te vijzelen. How low can you go.

Trouwen

Een paar jaar geleden hebben mijn moeder en ik een reis per trein a la Orient Expresse door Schotland gemaakt. Het was een onvergetelijke ervaring en we hebben er een paar fijne vrienden aan overgehouden: Hans en Sandra in Schotland, en Mike en Patte (momenteel) in Moskou. We hebben regelmatig contact. Als het lukt, spreken we ergens centraal af, en anders vliegen de nieuwtjes via email heen en weer. Net als allerlei vrienden en familieleden vragen ook zij regelmatig naar de trouwplannen van mijn Vriend en mij. Dus zo af en toe vertel ik hen wat er gaande is op dat front: nog steeds niets. Vandaag ontving ik een email van Mike. Hij reageerde op onze reis naar New York en Washington binnenkort en gaf een update over hun huizenjacht in Europa. En hij schreef dat hij en Patte (mits uitgenodigd) ooit graag aanwezig willen zijn op onze trouwdag. Ik was helemaal enthousiast: dat zou ik echt fantastisch leuk vinden. Totdat mijn Vriend nuchter opmerkte dat er slechts een nietig feitje ontbrak: hij heeft me nog steeds niet gevraagd. Hmpf. Partypooper!