Dakterras

Ons dakterras ligt beschut in een soort kuil tussen de daken. Op het zuiden, met genoeg ruimte voor een schommelbank, een tafel met stoelen en een paar grote plantenbakken. Maar voor de vogels is het niet echt zichtbaar. Zo af en toe scheerde er een duif over, maar daar bleef het dan wel bij. Ik heb al vanalles geprobeerd om ze te lokken. Afgelopen winter leek mijn actie voor het eerst succes te hebben. Een aantal kool- en pimpelmeesjes vonden de vetbolletjes. En op hen kwamen vervolgens een aantal spreeuwen en kauwtjes af. Geen grote hoeveelheden, gewoon net leuk. Hoe brutaal ze echter in die korte tijd geworden zijn, was mij niet bekend. Vanavond kwam mijn schoonmoeder op bezoek en in afwachting van haar komst had ik wat chips op tafel gezet. Vervolgens was ik binnen nog wat aan het rommelen. Toen ik terug op het dakterras kwam, was ik net op tijd om een stevige zwarte kauw met een Dorito in zijn bek weg te zien vliegen. Schaterend. Voor zover dat mogelijk is met je bek vol chips.

Verjaardag

Hij had zich er stiekum zeer op verheugd. Normaalgesproken zat hij al om half 6 ’s ochtends in de auto, om de files voor te zijn. Het was een behoorlijk eind rijden naar z’n werk, maar hij had het er naar z’n zin. En tegen de tijd dat hij thuis kwam, had zijn gezin al gegeten en stond er voor hem iets te wachten op het warmhoudplaatje. Maar niet vandaag. Vandaag was hij jarig en om dat te vieren had hij een vrije dag opgenomen. Quality time met zijn familie. En dus zat hij extra feestelijk aan het ontbijt. Zijn kinderen hadden echter haast; het was al bijna acht uur en het was een heel stuk fietsen naar school. ‘Ach ja’, dacht hij, ‘da’s waar ook, de vakantie was vorige week’. Ook zijn vrouw had weinig tijd voor hem: “Het is inderdaad een leuk idee, lieverd, zo’n vrije dag. Maar ik had er niet op gerekend en iemand zal toch voor het bier en de zoutjes moeten zorgen.” Nog steeds was zijn humeur zonnig en vrolijk. Helemaal niet erg om alleen thuis te zijn. Dan kon hij alle aandacht geven aan de vele telefoontjes van familie en vrienden om hem te feliciteren. En toen om kwart over 5 ’s middags de telefoon voor het eerst rinkelde en er aan de andere kant werd gezegd: “He, ben jij al thuis? Mag ik je vrouw even om iets af te spreken voor volgende week? O ja, gefeliciteerd he!” gaf hij de telefoon berustend door.

Onthoofdingsfilmpje

Nee, vrees niet, hier geen link naar Het filmpje. Ik probeer nog steeds de journaalbeelden van een paar weken geleden te vergeten. Maar mijn Vriend kwam daarstraks thuis en zei dat het in scene was gezet door Amerika. Om Irak een slechte naam te geven. Het bewijs zat ‘m in het postuur van de mannen in het zwart (veel te goed gevoed ten opzichte van hun ‘landgenoten’), het gebrek aan een Arabisch accent en het feit dat het slachtoffer nauwelijks bloedde. Hij was dus al dood en de feitelijke actie heeft hij niet meer meegemaakt. Had mijn Vriend op kantoor gehoord van collega’s. Nu duikt er na dit soort berichten vaak allerlei ‘broodje aap’-achtige bewijsmateriaal op. Soms is het nog waar ook. Maar hoe erg ik het ook voor die Amerikaan en zijn nabestaanden vind, ik hoop ditmaal echt op het tegendeel. Je moet er toch niet aan denken dat het om een ordinaire publiciteitsstunt gaat. Een wanhopige poging om het imago van een afglijdende regering weer wat op te vijzelen. How low can you go.

Trouwen

Een paar jaar geleden hebben mijn moeder en ik een reis per trein a la Orient Expresse door Schotland gemaakt. Het was een onvergetelijke ervaring en we hebben er een paar fijne vrienden aan overgehouden: Hans en Sandra in Schotland, en Mike en Patte (momenteel) in Moskou. We hebben regelmatig contact. Als het lukt, spreken we ergens centraal af, en anders vliegen de nieuwtjes via email heen en weer. Net als allerlei vrienden en familieleden vragen ook zij regelmatig naar de trouwplannen van mijn Vriend en mij. Dus zo af en toe vertel ik hen wat er gaande is op dat front: nog steeds niets. Vandaag ontving ik een email van Mike. Hij reageerde op onze reis naar New York en Washington binnenkort en gaf een update over hun huizenjacht in Europa. En hij schreef dat hij en Patte (mits uitgenodigd) ooit graag aanwezig willen zijn op onze trouwdag. Ik was helemaal enthousiast: dat zou ik echt fantastisch leuk vinden. Totdat mijn Vriend nuchter opmerkte dat er slechts een nietig feitje ontbrak: hij heeft me nog steeds niet gevraagd. Hmpf. Partypooper!

Chocola

In het vliegtuig kregen we een magazine uitgereikt met wat leuke weetjes en uiteraard het nodige aan items die je ter plekke kon kopen. Maar aangezien de vlucht maar een drie kwartier duurde en we in die tijd ook nog een heleboel andere zaken te doen hadden (uitmaken wie er bij het raampje zat, bespreken wie de bonnetjes zou optellen en uitrekenen, voorbereiden en napraten over de reis) had ik het mijne mee naar huis genomen om er nog eens in te kijken. Ik las vandaag dus een interview met Deborah Harry, vernam de voor- en nadelen van internetrelaties (nou, die van mij bevalt nog steeds uitstekend!) en bladerde door de koopwaar heen. Toen viel mijn oog op een pluche konijn. Gewoon een leuk bruin pluizig konijn. Het kostte tien euro. Maar het bijzondere hieraan was, dat het naar chocolade ruikt!! Ik ben stapelgek op chocola. Je wordt vrolijk van chocola. Er kleven alleen maar voordelen aan chocola. Dus waarom zag ik dit nu pas? Ik wil zo’n konijn!! Helaas is het alleen bij Easyjet te koop. Nu dus maar eens bedenken of we onze vliegtickets naar New York via KLM niet kunnen omboeken naar Easyjet!

Spring night of the proms

Mijn schoonvader tracteerde op een avondje Spring night of the proms in Londen, ditmaal opgedragen aan Diana, prinses of Wales. En hoewel de night of the proms voornamelijk klassieke muziek ten gehore brengt en dat niet echt mijn smaak is, bleek het door Diana’s voorkeur voor lichte muziek toch erg aangenaam. We zaten in twee van die (oneerbiedig gezegd) ‘fluwelen bakjes met vijf stoeltjes per stuk’ en hadden dus een perfect uitzicht op het orkest en de zaal. Er was geen kledingadvies (helaas!) maar in het midden van de zaal voerden smokings en lange sjieke jurken de hoofdtoon. Het concert was echt prachtig, we zwaaiden als idioten mee met Britse vlaggetjes tijdens ‘God save the queen’ en ‘Britannia rules the waves’. Ik was alweer vergeten hoe chauvinistisch de Britten eigenlijk zijn. Maar het leukste was de afsluiting. Rode, witte en blauwe ballonnen dwarrelden vanaf het plafond naar beneden in de ‘black-tie’-area. En wat denk je? Al die stiff upper-lipps begonnen als een idioot ballonnen stuk te trappen. Het leek wel een vuurpeloton. We hebben met verbazing geamuseerd staan kijken. Rare jongens, die Britten!

Moraliteitsvraag

Als kind werd ik regelmatig geplaagd met mijn gevoel voor recht en onrecht. Als we klassikaal een stelling moesten verzinnen en ik standaard uitkwam op het onderwerp ‘een betere wereld’, kreeg ik meestal minachtende opmerkingen over mijn hoofd uitgestort. Inmiddels heb ik veel bijgeleerd, maar mijn aversie tegen onrechtmatig handelen speelt me nog regelmatig parten. Neem nu onze komende reis naar Amerika. Ik ben absoluut geen fan van George Bush. De oorlog in Irak heeft een krankzinnige wending genomen, en niemand grijpt in. Allerlei verdragen en afspraken worden geschonden en het enige verweer is een berispende vinger. Belachelijk gewoon. Maar ik ga wel naar Amerika. Ik kijk er zelfs naar uit. Ben van plan daar flink te gaan shoppen. Terwijl ik gevoelsmatig dus mijn reis onmiddellijk zou moeten annuleren als ik echt een gebaar wil maken. Ik hou het er maar op, dat ik mijn reisgenoten ook geen plezier doe met een principiele actie. Over struisvogelpolitiek gesproken.

Irritatie

Word jij geirriteerd als iemand twee uur lang met teveel te zware parfum in je directe nabijheid zit? Of voortdurend instemmend zit te mompelen tijdens een vergadering, net hard genoeg om te horen ‘dat zij dat net had willen zeggen’? Als een collega keer op keer op een vraag antwoordt: “Dat weet ik niet en morgen ga ik op vakantie, dus mijn hoofd staat er nu niet naar ook.” Stoort het jou als iemand een vakantierooster maakt en het oude meteen weggooit, niet wetende dat hij een paar foutjes heeft gemaakt die jou twee vakantiedagen kosten? Of als iemand bewust naar de bekende weg vraagt onder het mom van “Je kunt het toch gewoon even zeggen!” Nou, mij dus wel. Maar toen ik stoom zat af te blazen in de auto terug naar huis, zei mijn carpooler: “Goh, wat zul jij gelachen hebben, zeg, om zoveel onnozelheid! Ik had echt een zware dag!” En hij meende het nog ook.

Radiootje

Het kan bij ons op kantoor bij tijd en wijle een enorm kippenhok zijn. Niet fijn als je echt even geconcentreerd wilt werken en aan een bepaalde werkplek gebonden bent. Maar ik had er wat op gevonden: een klein oorradiootje met zachte muziek. Dit zou de aandacht afleiden, waardoor ik me beter op mijn werkzaamheden kon richten. Zo gezegd, zo gedaan. Vanochtend zat ik heerlijk te werken, toen mijn collega iets tegen me zei. Door de oorpluggetjes heen verstond ik ‘mijn oma’ en ‘uit het ziekenhuis’. Dus ik zeg: “Wat fijn voor je!!”. Zijn perplexe blik deed me echter snel de dopjes verwijderen. ‘Sorry, ik verstond je niet helemaal, wat zei je?’ Hij reageerde rustig maar verdrietig: “Mijn oma ligt op sterven en is naar het ziekenhuis gebracht. Ik verwacht elk moment een telefoontje dat het afgelopen is”. Met het schaamrood op de kaken heb ik mijn medeleven betoond. En hem geholpen met opruimen toen hij inderdaad bericht kreeg. De radio zit weer in mijn tas. Misschien leuk voor tijdens het stofzuigen, als er verder niemand thuis is. Of zo.

Bloginfo

Bloggen is een veelzijdige bezigheid. Sommige collega’s bloggen incognito; hun familie en vrienden zijn niet op de hoogte van het bestaan van hun blog. Er zijn bloggers die highlights uit de kranten plaatsen, met hier en daar een persoonlijke noot. Weer anderen zien hun blog als een soort dagboek waarin iedereen, bekend en onbekend, mee mag lezen. En zo zijn er nog vele varianten mogelijk. Zolang ik iets te vertellen heb, blog ik. Dingen die ik meemaak of die me bezig houden. Mijn vrienden en familie kennen D’s Days ook. Een aantal vindt het zelfs een prima manier om een beetje op de hoogte te blijven van mijn wel en mijn wee. Zo zout als gisteren had ik echter nog niet eerder gegeten. Een vriend van ons zag mij in de verte lopen. Ik liep een beetje moeilijk door een grote blaar onder de bal van mijn voet. Maar in plaats van de telefoon te pakken en naar de oorzaak te vragen, opende hij D’s Days in de vaste overtuiging dat daar wel iets vermeld zou staan over persoonlijk ongemak. Het moet niet gekker worden!