Niks te maar-en!!

Onze huisarts kon het niet meer aanzien: mijn moeder werd per ambulance naar het ziekenhuis gestuurd voor nader onderzoek. Hij negeerde haar tegenwerpingen (‘dan lig ik er weer drie maanden en dat wil ik niet’), want genoeg is genoeg: zes weken bedrust heeft nauwelijks verbetering opgeleverd. Na de nodige onderzoeken had de neuroloog niet veel tijd nodig voor de diagnose: ze heeft bppv en dat is goed te verhelpen. De opluchting was dus groot! Ze mocht zelfs gewoon in de auto mee terug naar huis. We duffelden haar stevig in een deken op de achterbank in. Tot mijn verbazing ging mijn broer naast haar zitten. Misschien was dat niet eens zo’n slecht idee: als ze duizelig werd en zou vallen, kon hij haar ondersteunen. Via de achteruitkijkspiegel hield ik het mee in de gaten. Maar toen ik een blik op mijn broer wierp, zag ik alleen een deken. Wat bleek: hij pretendeerde bang te zijn om gezien te worden in ons eenvoudige autootje en was dus onder de deken gaan zitten! Het was erg fijn om mijn moeder weer zo uitbundig te horen lachen!! De komende weken zullen niet gemakkelijk zijn, maar het volledige herstel is in zicht!