Rouw

Laatst stond er een ingezonden brief in de Libelle, die exact verwoordde wat mij de laatste weken opvalt: hoeveel rouwplekken er tegenwoordig aan de kant van de weg te zien zijn. Het stoorde de schrijfster behoorlijk. Want zij werd op die manier opgezadeld met een soort schuldgevoel waar ze niet op zat te wachten. Ik vond het een gedurfde brief, maar sindsdien vallen de stoplichten en bomen met bloemen, beren, kaarsen en foto’s aan de voet nog meer op. Ik krijg er geen schuldgevoel van, maar vind ook dat er grenzen worden overschreden. Het is vreselijk als iemand door een verkeersongeval sterft. Vaak is het ook een zinloos ongeluk dat voorkomen had kunnen worden. Het helpt de nabestaanden soms bij het verwerken van hun verdriet om iets liefs op de plek des onheils te leggen. Tot zover alle begrip en respect. Maar moet zo’n plaats daarna jaren behouden blijven? De persoon in kwestie heeft een eigen rouwplek gekregen op een begraafplaats. Daar is ruimte en gelegenheid voor verdriet. Een toevalllige voorbijrijder kent geen achtergrond en wordt dus slechts afgeleid van het verkeer. Vraag is of deze afleiding tot nieuwe aanrijdingen of tot meer voorzichtigheid leidt. Ik weet het niet. Maar dat deze discussie heel gevoelig ligt, dat moge duidelijk zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s