Drie musketiers

Toen ik net in dienst kwam bij mijn huidige werkgever, bijna 17 jaar geleden, ontfermden drie collega’s zich over mij. Ik was net van school en had een jaar parttime op een klein kantoortje gewerkt. Ik voelde me die eerste tijd dus echt als dorpeling die voor het eerst in de grote stad kwam. Maar met hulp van mijn ‘Drie musketeers’, zoals ze al gauw werden genoemd, wende het snel. Ze waren een jaar of tien ouder dan ik en werkten al een hele tijd bij dit bedrijf. De jaren gingen voorbij, nieuwe collega’s kwamen en gingen, functies werden aangenomen en weer vrijgegeven voor een nieuwe uitdaging. En we werden ouder, zowel uiterlijk als innerlijk. Maar we hielden contact. Met de een meer dan met de ander, maar toch. Vandaag zat ik vrij onverwachts met twee van de drie heren aan de lunch. We spraken over toen, over gebeurtenissen die destijds zo belangrijk leken en over het te grote aantal gewaardeerde collega’s die alweer een tijd geleden zijn overleden. En net als toen voelde ik me net Tooske, in het middelpunt van de bescherming en belangstelling. Noem me romantisch, maar ik vond het een heerlijk gesprek!

Advertenties

Drie musketiers

Toen ik net in dienst kwam bij mijn huidige werkgever, bijna 17 jaar geleden, ontfermden drie collega’s zich over mij. Ik was net van school en had een jaar parttime op een klein kantoortje gewerkt. Ik voelde me die eerste tijd dus echt als dorpeling die voor het eerst in de grote stad kwam. Maar met hulp van mijn ‘Drie musketeers’, zoals ze al gauw werden genoemd, wende het snel. Ze waren een jaar of tien ouder dan ik en werkten al een hele tijd bij dit bedrijf. De jaren gingen voorbij, nieuwe collega’s kwamen en gingen, functies werden aangenomen en weer vrijgegeven voor een nieuwe uitdaging. En we werden ouder, zowel uiterlijk als innerlijk. Maar we hielden contact. Met de een meer dan met de ander, maar toch. Vandaag zat ik vrij onverwachts met twee van de drie heren aan de lunch. We spraken over toen, over gebeurtenissen die destijds zo belangrijk leken en over het te grote aantal gewaardeerde collega’s die alweer een tijd geleden zijn overleden. En net als toen voelde ik me net Tooske, in het middelpunt van de bescherming en belangstelling. Noem me romantisch, maar ik vond het een heerlijk gesprek!