Cadeautje

“Het is een cadeautje, maar te klein voor die twee van mij. En toen dacht ik dat Floppy het misschien wel leuk zou vinden.” Enigszins onthutst kijk ik haar aan. Ik twijfel er namelijk niet aan, ik weet het wel zeker. Een plastic stokje met twee balletjes aan weerszijden. En een belletje erin. Met name dat laatste zorgt voor avondenlang plezier. Voor hem. Niet voor ons. Want het monotone gerinkel irriteert echt heel snel. Maar ja, het cadeautje verdwijnt dus toch maar in mijn jaszak. Thuis aangekomen wacht Floppy me zoals altijd bij de deur op, vrolijk kwispelend. Ineens is er een korte onderbreking en gaat z’n neus de lucht in. Hij gaat op zijn achterpoten staan en snuffelt richting bewuste jaszak. En kijkt mij vervolgens dolenthousiast aan. Gaat er netjes voor zitten. Geeft bij voorbaat al een pootje. Heel blij. Ach ja. Er zijn ergere dingen.